Leven met een angststoornis

{ 06 november }

37189b4110abe2baaac752f09323dd50_20120730132934

Het voelt alsof het nodig is om over mijn angsten te schrijven. Ik voel de drang om mijn verhaal te delen, mijn hart te luchten. Ik wil jullie vertellen over mijn angsten, hoe deze mijn leven beïnvloeden en wat ik er tot nu toe aan gedaan heb. En tot slot wil ik jullie vragen ook jullie eigen ervaringen met angsten te delen in de reacties, omdat ik graag wil weten hoe jullie met angst omgaan en of er dingen zijn die ik zelf nog zou kunnen proberen. En natuurlijk omdat ik dit best eng vind om online te zetten omdat het me onzeker maakt, en het me zou helpen te weten dat er meer mensen rondlopen met zulke problemen. Dit is mijn verhaal, over het leven met een angststoornis.

Mijn angsten

Laat ik beginnen met vertellen waar ik dan precies last van heb, of eigenlijk: bang voor ben. Ik vind dit heel moeilijk, omdat het niet één angst is die ik kan benoemen. Ik ben het meest bang als het donker is, dat is me inmiddels duidelijk. Als klein meisje was ik al bang in het donker en heb ik een tijdje niet kunnen slapen zonder mijn nachtlampje aan te hebben. Op zich is dat niks bijzonders, veel kinderen zijn bang in het donker. Maar die angst werd nooit minder, sterker nog: deze werd juist heftiger. Zeker de laatste jaren ben ik écht bang in het donker. Daar valt nog wel mee te leven, maar er zijn ondertussen allerlei angsten bijgekomen waardoor ik me enorm beperkt voel als het buiten donker is, en ik eigenlijk mijn kamer het liefst niet uit wil. Voorbeelden daarvan zijn dat ik niet door het raam durf te kijken als het buiten donker is en continu denk dat er iets of iemand achter me staat of loopt. Het klinkt als een slechte scène uit een horrorfilm, maar zo beleef ik het donker. En ja, je kunt me paranoïde noemen, maar feit is dat het een serieus probleem is en dat ik er enorm mee zit.

Behalve het ‘bang in het donker’ zijn, heb ik meer angsten die moeten worden overwonnen. Ik vind het moeilijk om hier dieper op in te gaan, dat doe ik liever niet. Laten we het erop houden dat ik vaak het idee heb dat iemand me achterna zit en daar dan enorm van in paniek kan raken, ook op klaarlichte dag. Sowieso ben ik een angstig persoon die snel schrikt, maar iedere dag geconfronteerd worden met je angsten is echt verschrikkelijk en maakt je alleen maar banger.

Angsten in het dagelijks leven

Doordat ik zo bang ben, heb ik soms het gevoel dat ik niet alles kan doen wat ik graag zou willen. Het belemmert me in mijn dagelijks leven. Alleen over straat als het donker is? Dat vermijd ik liever. En als het echt niet anders kan, ren of fiets ik zo hard als ik kan. Dat ik vaak het idee heb dat iemand achter me aan zit, gebeurt ook op klaarlichte dag. Als iemand ook maar net iets te lang dezelfde weg loopt of fiets als ik en niet veel afstand houdt, voel ik me ontzettend geïntimideerd en bonst mijn hart in mijn keel. Het slaat nérgens op, dat weet ik best, maar toch schiet er steeds door me heen dat diegene me gaat pakken, me ontvoert, of me van het leven wil beroven. En dat is best heftig, als je dat steeds denkt wanneer iemand toevallig dezelfde kant uit moet als jij. Gelukkig gaan deze gedachten alleen door mijn hoofd als ik alleen ben. Als ik met iemand ben die ik ken, voel ik me veilig en denk ik niet eens aan zulke dingen. Nu ik dit stukje teruglees lijk ik wel een of andere gek, maar het is niet alsof ik 24/7 bezig ben met mijn angsten. Ik zie ook geen dingen die er niet zijn, ik ben me gewoon té bewust van wat er allemaal zou kúnnen gebeuren. Ik heb nu de neiging om mezelf te verdedigen, ik stel me behoorlijk kwetsbaar op en ik ben een beetje bang (ha, daar heb je ‘m weer) dat jullie me nu maar raar vinden. Daarom twijfel ik ook of dit wel online moet, want de insteek van dit artikel is niet hoe ‘gek’ ik ben, maar hoe mensen van hun angsten af kunnen komen en hoe we elkaar kunnen helpen.

Mijn angsten op zich zijn vervelend, maar het zorgt ook voor een slechte nachtrust. Ik kom vaak niet goed in slaap doordat ik aan ‘enge’ dingen denk. En als ik dan in slaap val, schrik ik vaak wakker van een vreselijke nachtmerrie, waardoor ik niet meer verder durf te slapen. Hierdoor ben ik de volgende dag dan weinig waard, de hele dag moe en bovendien vaak chagrijnig. Voor de mensen om me heen is dit ook vervelend, zij klagen dat ik vaak zo’n slecht humeur heb en steeds zo moe ben. Daar komt nog bij dat, doordat ik ‘s avonds niet goed alleen over straat durf, zij me vaak ‘moeten’ brengen met de auto. Kortom: het is niet alleen voor mij vervelend, maar ook voor Joey en de andere mensen hier thuis. En daar voel ik me dan weer schuldig over.

Therapie, angsten overwinnen, negeren?

Ik ben een paar jaar in therapie geweest. Ik zat totaal niet lekker in mijn vel en zat in een depressie. Uit de therapie kwam al snel naar voren dat het mijn angsten waren die voor mijn humeur zorgden; voor mijn lusteloosheid en mijn emotieloze houding. Dus hielden we ons niet meer bezig met ‘hoe voel je je vandaag?’ en ‘wat ging er goed deze week?’, maar gingen we wat dieper op mijn gedachten in. De volgende stap was het graven naar de oorzaken van mijn angsten en nóg belangrijker: het overwinnen van die ervan. Ik ging iedere week naar therapie, waar we praatten over gebeurtenissen die mijn angsten hebben veroorzaakt. En toen ontdekten we dat die gebeurtenissen de kern van mijn angsten zijn: ik heb ze niet goed verwerkt. Uit de tests die ik heb moeten doen en de gesprekken die we hebben gevoerd, bleek dat mijn hersenen gebeurtenissen niet goed verwerken. We startten met EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing), een therapie die mensen helpt bij het verwerken van nare ervaringen. Ik tekende steeds het meest heftige, vervelendste moment van de gebeurtenis, moest me daar heel goed op focussen en met een cijfer aangeven hoeveel angst ik erbij voelde. Ik moest dat beeld vasthouden, terwijl ik een koptelefoon op kreeg waar steeds klikgeluiden van het ene naar het andere oor werden afgespeeld. Terwijl de klikjes werden afgespeeld, mocht ik mijn gedachten laten afdwalen en me juist niet meer focussen op dat nare beeld wat ik had getekend. Na twee minuten ging de koptelefoon af, moest ik naar mijn tekening kijken en weer in een cijfer aangeven wat het nu nog met me deed. Vaak was het cijfer dan een stukje lager. En dit ging dan net zo lang door, tot ik eindigde met een 0 voor angst. Dit was behoorlijk intensief, ik was altijd kapot na een EMDR-sessie en was dan de rest van de dag geestelijk niks meer waard. Het is heel heftig om nare ervaringen op zo’n intense, doordringende manier naar boven te halen, zeker als deze niet goed zijn verwerkt. De EMDR heeft me tijdelijk geholpen met een aantal ‘kleinere’ problemen, maar het hoofdprobleem heeft het nooit kunnen oplossen.

Na bijna twee jaar moest ik stoppen met de therapie, doordat het niet meer vergoed werd en ik geen sessies meer kon betalen.Mijn psychologe vond het, net als ik, heel jammer dat we moesten stoppen. Als laatste ‘tip’ gaf ze me mee dat het misschien zou helpen om mijn angsten op te zoeken, en ze anders proberen te negeren. Ik heb een aantal angsten deels overwonnen door simpelweg te ‘doen’. Of nou ja, ‘simpel’… Je begrijpt vast dat het heel moeilijk is jezelf te dwingen iets te doen waar je heel bang voor bent. Toch heb ik het gedaan. Zo durfde ik jarenlang niet voor 10.00u met de trein en heb ik uiteindelijk tóch de stap gezet de trein van 8.26 in te stappen. Verder (vroeger) dan dat ben ik nog niet gekomen, maar hé, het is wel al een kleine verbetering. Ze gaf me mee dat ik bij iedere succeservaring even in mijn duim moet knijpen en tegen mezelf moet zeggen dat ik het goed heb gedaan, dat er niks mis is gegaan en dat ik trots op mezelf mag zijn. Dat doe ik dus nog steeds en dat voelt voor mij goed. De grotere angsten (laten we deze voor het gemak ‘het donker’ noemen), zijn nog altijd een probleem. Ik heb geprobeerd die angsten te overwinnen door juist in mijn eentje door het donker te fietsen, ‘s nachts gewoon naar de wc te gaan en in mijn uppie naar vreemde, grote steden te gaan. Toch werkt dat tot op heden nog niet, ik blijf bang, zelfs in mijn eigen huis als er gewoon mensen thuis zijn. Op dit moment probeer ik mijn angsten zoveel mogelijk te negeren, ik weet gewoon niet wat ik verder nog kan doen. Negeren is voor nu de beste optie, lijkt het. Maar stiekem heb ik toch nog hoop dat er ergens een ander middel is wat mij van mijn angsten kan laten afkomen.

everything--you--want-is-on--the-other--side--of-fear

‘Everything you want is on the other side of fear’

Quotes als ‘fear is just a feeling, you can get over it‘ maken me woest. Het impliceert dat je er zelf gewoon overheen kunt stappen, maar zo makkelijk is dat helaas niet. Net als mensen die roepen dat bang zijn een keuze is: daar ben ik het absoluut niet mee eens. Zo denken anderen er misschien over, maar ik weet heel goed dat ik nooit de keuze heb gemaakt om mijn angsten mijn leven zo te laten beïnvloeden, om dag en nacht bang te zijn voor al het onbekende en me niet eens veilig te voelen in mijn eigen huis. Het is de keuze of je er iets aan wilt doen of niet, dát wel. Ik heb die stap genomen, maar helaas heeft het voor mij nog niet genoeg geholpen. Ik kijk zo min mogelijk naar enge dingen op televisie (Celblok H en Pretty Little Liars zijn eigenlijk al te spannend voor me, geen grapje), omdat ik er simpelweg nóg banger door word. Het lijkt me zo fijn om gewoon van het donker te kunnen genieten, uit het raam te kunnen kijken, ‘s nachts naar de wc te gaan zonder eerst het hele huis te moeten verlichten, niet steeds het gevoel te hebben dat iemand achter me staat, weer zonder gevolgen naar spannende series te kunnen kijken en géén nachtmerries meer te hebben.

En jullie?

Ik ben heel benieuwd of er onder mijn lezers ook mensen zijn, die erge last hebben van hun angsten. Ik hoef natuurlijk niet te weten waar jij precies bang voor bent of wat de oorzaak van je angst is, maar ik zou wel graag willen lezen wat jij ertegen doet. Is er iets dat jou van je angst(en) heeft geholpen, of het in ieder geval makkelijker mee te leven maakt? Ook zou het voor mij een hele geruststelling zijn alleen al te weten dat ik niet de enige ben met angststoornissen. In mijn omgeving ken ik niemand die ook last heeft van dit soort dingen en het is voor anderen moeilijk te begrijpen, heb ik gemerkt. Het zou mij (en jullie?) dus kunnen helpen erover te praten met elkaar in de comments; of dat nu is door elkaar een hart onder de riem te steken, tips te geven of gewoon even je hart te luchten. Je mag me overigens ook een mailtje sturen, als je dat prettiger vindt. Je kunt me mailen op info@lottelovesbeauty.nl.

96 reacties op “Leven met een angststoornis”

  1. Hanneke zegt:

    Hoi Lotte,
    Wat moedig om dit te delen! Knap van je. Heb je verhaal in een ruk uitgelezen, wat ontzettend vervelend dat je hier zoveel last van hebt. Ik denk dat iedereen wel angsten heeft, maar die van jou zijn van zo’n grote invloed dat ik je zeker wil adviseren om er toch nog iets mee te doen. Een vriend van mij had paniekaanvallen en angsten en heeft uiteindelijk hypnose en therapie gehad en dat hielp hem zeker. Ik hoop dat er iets op je pad komt wat je verder gaat helpen, want ik kan me voorstellen dat dit vreselijk is. En ik vind het helemaal niet gek! Succes Lotte!

  2. Wat ontzettend vervelend zo’n angststoornis! Zelf heb ik dit niet en vind het dus ook lastig om je een advies te geven. Ik wens je wel heel veel sterkte en ik heb heel veel respect voor je dat je dit op het internet hebt durven te zetten!

  3. Marina zegt:

    Wat dapper dat je dit met ons deelt. Daar heb ik veel respect voor. Het getuigt van grote kracht.

    Ik herken dergelijke problemen niet bij mezelf, maar ik kan me zo voorstellen dat het zonde is dat je geen begeleiding meer krijgt op dit vlak. Immers, het beïnvloedt zo je dagelijks leven, dat het echt erg beperkend voor je werkt. Wat ontzettend lastig!

    Over emdr hoor ik goede dingen, maar dit heeft bij jou dus maat deels geholpen. Inderdaad een erg intensieve, vermoeiende methode.

    Ik wil je heel veel geluk en succes wensen om hier verder mee te komen.

    Liefs, Marina

  4. Marit zegt:

    Wat vervelend dat je er zo’n last van hebt. Ik heb een beetje dezelfde angsten; ik ben ook een beetje bang voor het donker en dan vooral als ik thuis ben en moet gaan slapen. Ik laat de deur dan meestal open, zodat ik weet of dat iemand van mijn gezin naar de wc gaan of dat ik andere voetstappen hoor. En savonds fietsen doe ik best vaak, maar vind het niet prettig ( vooral de bospaadjes niet) Maar dat doe ik dus wel gewoon en gaat ook wel prima. Op klaarlichte dag heb ik nooit angsten, dus dat is heel fijn en ook niet als ik met iemand ben. Maar ik vind het dus niet gek, ben ook al 19 en heb dat dus ook. Veel succes!

  5. Anneloes zegt:

    Ahh Lotte, allereerst een hele dikke knuffel van mij

    Ik ben zelf ook ongeveer een half jaar in therapie geweest voor angststoornissen. Zelf heb ik vooral last van verlatingsangst, maar ook herken ik mezelf in een aantal angstmomenten van jou heel erg. Paranoïde het gevoel hebben dat iemand me achtervolgt (ik kijk als ik fiets of loop echt elke minuut achter me), en heel af en toe ook de situatie met het raam en dat ik bang ben dat er iets engs achter staat. Gelukkig komen die twee situaties nauwelijks voor. Meestal gaat het goed, maar heel af en toe bekruipt zo’n raar gevoel me.

    Mijn verlatingsangst is vooral gericht op mensen/dieren loslaten, zowel vriendschappelijk als in ‘de dood’. Daarmee gaat een flinke brok doemdenken gepaard – ik ben vroeger heel erg gepest en heb eigenlijk nooit echt vrienden gehad. Toen ik dan wél eens iemand had die ik oprecht een goede vriendin kon noemen, werd ik van de een op de andere dag (letterlijk) compleet gedumpt, en dit is me 2x overkomen. Dan word je weer onzeker, “wat is er mis met mij” en op een gegeven moment ben ik eigenlijk in heel veel situaties gaan voelen dat ik buitengesloten werd. De hele ‘kern’ van de zwemvereniging werd bijvoorbeeld uitgenodigd om gezellig wat te gaan doen, behalve ik. En dat voelt dan heel naar aan, kan ik je vertellen :(. Gelukkig is dit iets minder geworden sinds ik echt besef dat het allemaal in mijn hoofd gebeurt, maar soms voel ik me alsnog in de steek gelaten of gewoon heel eenzaam.

    Ook contact leggen met anderen vind ik hierdoor onwijs moeilijk. Iemand zomaar aanspreken is bijvoorbeeld al doodeng (al vind ik het makkelijker om een vreemde de weg te vragen, dan iemand serieus aan te spreken voor een gesprek) en verder vind ik het heel lastig om mensen te vertrouwen en dat moet echt groeien in een vriendschap. En het ‘omgaan met de dood’ heb ik de afgelopen 2 keren al iets beter weten te verdragen, ik weet niet of dat komt door mijn opleiding of dat er ‘gewoon’ iets in mij is veranderd.

  6. debby zegt:

    Wat goed dat dit soort onderwerpen „gewoon’ gesproken worden. Ik heb zelf al jaren last van angststoornissen en depressies. Gelukkig heb ik gedurende jaren hiermee leren leven en zijn sommige angsten minder geworden. Zelf ben ik ook erg bang geweest in het donker en ben ik vaak bang dat ik een ziekte heb of dat er iemand dood gaat.

  7. Charlotte zegt:

    Ik heb dezelfde soort angsten. Ik wist helemaal niet dat het niet normaal was om deze te hebben, ik dacht altijd dat iedereen deze angsten had. Ik vind het bijvoorbeeld heel eng om savonds naar de wc te gaan, want dan moet ik de gang oversteken. Daarom ren ik altijd letterlijk naar de wc. Ook durf ik niet met m’n rug naar m’n kamer te slapen ( m’n bed staat tegen een muur en dan kan ik m’n kamer niet zien, ook al is die donker). Ik denk dat dit komt doordat er op de basisschool een keer een schietpartij was, sindsdien heb ok het. Ik doe er niet echt iets aan. Ik leef er gewoon mee, op een bepaald moment wen je aan je angst en kijk je niet meer op als je weer bang bent. Ik eb al wel een paar keer met m’n rug naar m’n kamer geslapen en was toen aan het begin heel bang maar dat ebte weg. Heel goed van je trouwens day je dit gewoon op internet deelt !

  8. Dagmar zegt:

    Wow wat ongelooflijk dapper dat je het deelt, echt heel knap dat je het in een post hebt kunnen verwoorden en ik weet zeker dat je door het verhaal en je ervaringen te delen echt velen mee kunt helpen. Het lijkt mij ongelooflijk moeilijk om hiermee dagelijks geconfronteerd te worden, ik leef ook met angsten, maar alleen als het minder gaat met mijn gezondheid. Als ik dan erg moe ben of de pijn erg is toegenomen dan krijg ik soms ‘spontaan’ hoogtevrees, claustrofobie, ben ik bang om anderen te verliezen maar ook dat ik bang ben voor het donker zoals je dat beschrijft. Die momenten vind ik echt heel vervelend, maar daardoor vind ik het nog lastiger om te horen dat je dit altijd met je meedraagt. En waar ik héél kwaad om kan worden is dat zoiets je leven belemmert én het vervolgens niet wordt vergoed! Terwijl het zoveel invloed heeft op hoe jij bent, dat is toch onmenselijk, zo bizar… Daar word ik echt verdrietig van, misschien zou het je zo onwijs kunnen helpen en dan zou je veel gelukkiger zijn… Ik vind het echt heel dapper dat je dit hebt geschreven en ik hoop dat er op een dag echt en oplossing komt en je je 24/7 kunt genieten van al het moois om je heen. Voor nu: focus je op de lichtpuntjes, heel letterlijk <333

  9. Janniek zegt:

    Wat een heftig artikel! Super knap dat je dit met ons deelt Lotte!
    Gelukkig heb ik zelf geen last van angsten, maar ik denk dat dit een heel fijn artikel is voor meiden die hier wel last van hebben. Respect!

  10. Svenja zegt:

    Wat heftig, heel bijzonder en knap dat jij je verhaal met ons deelt! Zo jammer dat je met therapie moest stoppen, want volgens mij is dat wel echt iets wat goed helpt. Angsten opzoeken klinkt ook logisch, maar is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Zelf heb ik ook wel een aantal angsten, maar tot nu toe zijn die gelukkig nog geen belemmering in mijn leven. Maar daarom kan ik mij wel enigszins voorstellen hoe jij je voelt. Heel veel succes in ieder geval met het werken aan je angsten, denk dat je met het schrijven van dit artikel al een hele goede stap hebt gezet!

  11. Eline zegt:

    Echt heel dapper dat je dit met ons wilt delen. Misschien dat je weer terug in therapie kunt gaan, want je angsten negeren is eigenlijk nooit goed. Echt heel veel succes en echt ontzettend knap dat je dit hebt gedeeld. Topper!!

  12. Mjay zegt:

    Ik vind het heel knap van je dat je dit online zet, Lotte! Ik heb niet een echte angststoornis in die zin dat ik er ‘verder’ mee gegaan ben maar ik herken je angsten wel. Zo had/heb ik een vervelende tik dat de deur van de slaapkamer op een bepaalde opening moet staan omdat ik er anders geen ‘controle’ over heb. Sinds ik samenwoon met mijn vriend kan er ik wel veel beter mee omgaan. Voornamelijk omdat hij mij geholpen heeft. Telkens als ik er last van had heb ik geprobeerd dit tegen hem te zeggen. Dat lijkt heel erg stom maar het gewoon zeggen doet al zoveel! Want dan zit je niet alleen met je angst… Intussen ben ik er zelfs in geslaagd om een ‘rustige avond’ alleen te hebben terwijl mijn vriend weg was, zonder constant die angst bij me te hebben.
    Het enige wat moeilijk over gaat is het constant controleren van dingen. Zoals een soort van ritueel waarbij ik 2x controleer of de deur op slot zit. Mijn vriend laat me hierin doen en ook dat helpt. Het is voor mij gewoon een geruststelling dat ik 2x ben gaan voelen of de deur op slot is!
    Ook heb ik wel nog schrik op straat, in het donker. Zo moet ik iedere ochtend een donkere steeg door (ik kan niet anders om op mijn plek te geraken) en daar ga ik vaak net niet rennen. Dit gaat de ene dag beter dan de andere.
    Dus mijn advies zou zijn om je vriend erin te betrekken, hoe gek dat mss ook lijkt. En wie weet, als je op jezelf woont dat het ook veel beter gaat! Ik denk dan ook meteen aan Vera (Camilla).. Veel succes alleszins!!

  13. Xenja zegt:

    Haj Lotte,

    normaal gesproken reageer ik niet zo snel op blog posts maar nu moet ik wel van mezelf.
    Jouw verhaal is 10000% hetzelfde als de mijne. Ook hoe je dat omschrijft met therapie (ik ben ook bij een psycholoog geweest (2 verschillende) en daar heb ik ook emdr gehad).
    Ik voel me thuis altijd anders dan de andere want ik zit met de angst die anderen nauwelijks kunnen voorstellen…. (Ja, ze zeggen van wel maar ze weten ws niet half hoe ik me voel).
    Ik dacht dat ik de enige was…. Maar jouw verhaal is identiek aan de mijne.
    Als je wil mag je me er over contacten omdat we echt dezelfde lotgenootjes zijn.

    Veel sterkte en weet dat je niet alleen bent met je angst!

    Liefs Xenja

  14. Denise zegt:

    Wauw Lotte.. zo veel respect voor jou dat je dit hebt gedeeld met ons. Ik heb zelf geen angsten maar een goede vriendin van mij wel en ik weet hoe ontzettend vervelend het is om dit altijd met je mee te dragen. Ik hoop dat er veel goede tips uit gaan komen en dat het beetje bij beetje minder wordt. Dikke knuffel

  15. mirthe zegt:

    Wat goed dat je dit aritkel hebt geschreven, knap! Ik heb hier zelf ook best wel last van als er, zoals jij ook al genoemd hebt, mensen te lang achter me aan gaan of als ik door het donker heen fiets/loop. Misschien niet zo heftig als jij maar het is wel vervelend. Ik hoop heel erg voor je dat het over gaat! Liefs, Mirthe

  16. Chantal zegt:

    Wat naar voor je! Inmiddels wordt het wel weer (meestal) vergoedt door de verzekering, dus ik zou adviseren om dat toch weer op te pikken!

  17. Sanne zegt:

    Heey Lotte. dapper dat je dit verhaal met ons deelt! Zoals je waarschijnlijk wel weet heb ik ook last van een angststoornis en het gaat me echt aan het hart om te lezen dat jij ook veel angsten hebt, ik gun namelijk niemand angstige gevoelens die je leven zo beïnvloeden. Ik heb een half jaar lang, 4 dagen in de week therapie gevolgd en inmiddels gaat het gelukkig een stuk beter. Mijn therapie bestond eigenlijk uit voornamelijk cognitief, EMDR en exposure. Vooral dat laatste heeft mij heel erg geholpen. Elke dag ging ik mijn angsten aan, elke keer was ik super bang tijdens het oefenen maar achteraf kwam ik er wel elke keer achter dat mijn angstgedachtes (ik van flauw, ik krijg een hartstilstand) niet uitkwamen en werd het dus een succeservaring. Wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen is dat je tijdens het aangaan van je angsten je echt nog wel een tijdje angstig blijft voelen, en dat is ook niet zo gek. Eigenlijk moet je je juist meer concentreren op het feit dat je gedachtes wat je zo bang maakt niet uitkomen en het op die manier als een succeservaring moet gaan zien. Ik durfde bijv. 5 jaar lang amper in de auto, laat staan over de snelweg. Heel wat paniekaanvallen in de auto volgde, toch bleef ik het proberen en oefenenen en nu 5 jaar later kan ik zonder angst (ook op de snelweg) in de auto zitten. Ook heb ik een boekje waarin allerlei succeservaringen staan beschreven, als ik het dan even moeilijk heb lees ik dit lijstje waardoor ik er weer aan herinnerd wordt dat ik wel voor hetere vuren heb gestaan en dat ik die allemaal heb overleefd. Oh en ik wou nog even een tipje geven wat betreft therapie. Ik weet niet of je nog “graag” therapie zou willen hebben, maar ik heb mijn therapie bij het UCP in Groningen en dit zit verbonden aan het ziekenhuis en is 2e/3e lijns en hierdoor wordt het gewoon vergoed. Misschien zit er bij jou in de buurt ook wel een soort gelijk iets? Ik hoop dat je misschien wat aan mijn tips hebt en ik hoop dat je over een tijd gewoon angstvrij door het leven kunt gaan, want dat gun ik je!

  18. Esmée zegt:

    Ik vind het zo ongelofelijk knap dat je dit gedeeld hebt! Ik heb heel soms paniekaanval of dat ik heel erg bang wordt als ik helemaal alleen ben en het helemaal donker is. Ik kan daar echt niet tegen. Doordat ik hypersensitief ben, ben ik me heel erg bewust van alles om me heen en lijkt het alleen nog maar donkerder en stiller.. Ook het gevoel van iemand achter je hebben staan of gewoon in de kamer erbij hebben, komt me bekend voor. Oneindig piekeren over doemscenarios als ik moet slapen gebeurt me ook vaak, maar daarom luister ik nu naar ASMR filmpjes om tot rust te komen en rustig in slaap te vallen. Ik hoop heel erg dat je iets of iemand kan vinden die je met je angsten kan helpen! X

  19. Melissa zegt:

    Ik begon dit te lezen en ik herken mezelf hier eigenlijk ontzettend in. Ik ben ook ontzettend bang in het donker en blijf maar om me heen kijken of er iets of iemand me zou kunnen achtervolgen. Je bent niet de enige die dat dus heeft. Het klinkt misschien stom en ik denk niet dat het voor veel mensen zou werken, maar als ik in bed lig en ik hoor bijvoorbeeld enge geluiden beneden, dan helpt het bij mij door te denken: ‘Het maakt niet uit of je je druk maakt, als er iets gebeurd, gebeurd het. Druk maken veranderd er niks aan. ‘ Daardoor kan ik dan zelf weer een beetje relaxen, hoe stom het natuurlijk ook klinkt. Wel ontzettend vervelend dat je niet langer door kon gaan met je therapie.

  20. Martine zegt:

    Wat goed om jouw verhaal te delen! Ik kan me weinig voorstellen van angsten, ik heb misschien wel het tegenovergestelde; ik ken geen angsten. Ik ben niet bang dat mensen doodgaan (hoort bij het leven), ben niet bang voor enge beesten (komen toch niet in de buurt), ben niet bang voor extreme sporten (ik zit toch vast), niets. Wat dat betreft kan ik mijn bevindingen dus niet delen. Wel was ik vroeger ook bang in het donker, en had ik het idee dat er “iets” in mijn kamer was. Toen heeft mijn vader mij het volgende trucje verteld: als ik in bed lag en bang was in het donker, of het gevoel had dat er “iets” in mijn kamer was, dan moest ik mijn ogen dichtdoen en mijn hele kamer vullen met licht. Tot aan de kieren toe. Omdat mijn hele kamer dan gevuld was met licht en positiviteit, kon er niets anders meer bij en was er niets om bang voor te zijn. Het klinkt heel erg gek misschien, maar zo kon ik rustig in slaap vallen. Het is een soort vorm van meditatie ook denk ik, misschien heb je er iets aan! Ook hoop ik dat de andere meiden je misschien kunnen helpen, ik denk in ieder geval dat het delen van jouw angsten al een hele goede stap is!

  21. Mirne zegt:

    Mijn angsten zijn de laatste tijd wel steeds minder geworden.

    Tot er enkele maanden geleden een kamer naast onze slaapkamer is ingebroken. Ik lig tegenwoordig vaak wakker en schrik sowieso van de kleinste geluidjes wakker.

    Ook ben ik sinds een auto ongeluk een jaar geleden enorm bang in de auto. We kwamen er ongedeerd uit, maar toch zie ik de auto’s altijd weer op me af komen. Zit vaak huilend in de auto en soms krijg ik paniekaanvallen.

    Het liefst zou ik niet meer in een auto stappen. En zeker niet op de snelweg of in het donker. Maar ik moet wel. Soms lijkt de angst minder, maar dan komt die weer net zo snel terug.

  22. Deniece zegt:

    Wat ontzettend goed dat je hier over hebt geschreven. Zelf heb ik last van veel nachtmerries die dan lang na kunnen spoken. Ook ben ik dan bang in het donker, vooral omdat het in mijn gedachtes dan doorgaat met denken over enge dingen. Gelukkig zijn dit periodes en kan ik dit vaak goed zelf relativeren na een klein poosje. Ik begrijp ontzettend goed dat je hier niet zomaar vanaf bent, maar vind wel dat je al flink wat stappen in de goede richting hebt gezet. Ook heel fijn dat je er geen last van hebt, wanneer je samen met iemand bent. Veel succes en ik weet zeker dat het helemaal goed gaat komen met je. Misschien niet nu al, want het zal even nodig hebben, maar het komt zeker goed.

  23. Desiré zegt:

    Hej Lotte, wat vervelend voor je dat je zo gebukt gaat onder je angststoornis! Lijkt me echt verschrikkelijk als je zo bang bent voor die dingen en er gewoon niks aan kunt doen 😐

    Ben even zelf aan het nadenken waar ik nu echt bang voor ben maar dat is eigenlijk niet zo heel veel (gelukkig!) Ik was vroeger best bang voor spinnen maar nu ik al meer dan 6 jaar alleen woon heb ik die angst inmiddels wel (gedeeltelijk) overwonnen 😉
    Eigenlijk ook door gewoon te doen, spinnen zelf wegpakken (of opzuigen haha) en zelfs de hele grote dikke spinnen durf ik nu wel aan (al duurt dat wel iets langer, zeker als ze op lastige plaatsen zitten)

    Oja en bloed prikken! Ik heb er echt een fobie voor, kan dan 2 nachten van te voren niet goed slapen en als het moment daar is moet ik meestal huilen van de spanningen 🙁 Terwijl ik verder niet bang ben voor naalden enzo, maar bloed prikken…jajks….

    Hopelijk gaat het in de toekomst beter met je en wie weet kom je wel ooit echt over je angsten heen, ik duim voor je! Liefs x

  24. Jose zegt:

    Ik heb je gemaild 🙂
    Een duim voor jou, dappere meid!! <3

  25. Wat heftig zeg, heel knap dat je dit met ons durft te delen. Verschikkelijk gewoon. Kop op meid!
    Liefs xxx

  26. Tedje zegt:

    Wat ontzettend moedig om dit verhaal te delen met ons, Lotte. Respect!!

  27. Miranda zegt:

    Wat knap van je dat je dit deelt, echt respect!

  28. Daphne zegt:

    Wat ontzettend goed dat je dit hebt gedeeld, Lotte! Ik herken mezelf vooral in het deel van in het donker zijn. Nu het vroeger donker wordt, ga ik veel minder snel ‘s avonds weg. Ik vermijd liever ook alleen naar huis fietsen; het is zelfs een aantal keren zo erg geweest dat ik om de 2 meter obsessief achterom keek of er niemand achter me fietste. Gelukkig weten veel mensen om me heen dat ik het niet fijn vind om in het donker te fietsen, dus zorgen ze altijd dat ze met me mee fietsen. Ik denk dat het bij mij komt door alle verhalen die ik hier uit de buurt gehoord heb wat er allemaal al gebeurd is met meisjes alleen op de fiets. Erg vervelend dus!
    Je hebt zeker al een aantal flinke stappen ondernomen; en door dit op je blog online te zetten weet ik zeker dat er genoeg mensen zijn die zich hierin herkennen of oplossingen weten. Veel liefs!

  29. Joëlle zegt:

    Wat ontzettend knap van je om dit met ons te delen! Ik heb zelf ook een angsstoornis. Op sociaal gebied. Vooral in nieuwe, situaties weet ik niet hoe ik me moet gedragen en durf ik niemand aan te spreken. Verder ben ik de afgelopen jaren erg gepest, hier zit ik ook nog steeds erg mee. Ik voel me vaak minder waard dan een ander, terwijl ik diep vanbinnen eigenlijk toch wel weet dat dit niet zo is. Dat ik gewoon evenveel waard ben dan iedereen om me heen. Vrijdag wil mijn pshychologe ook EMDR bij mij proberen. Ik hoop dat het een beetje helpt, maar ik vind het ook heel spannend. Ik heb super veel respect voor jou Lotte! 🙂

  30. Eve zegt:

    Hoi Lotte,

    Wat vreselijk dat je hiermee rond loopt, ik weet hoe je je voelt. Jouw verhaal had zo het mijne kunnen zijn. Ik heb ook ontzettend last (gehad) van angsten. Vooral in het donker en de mogelijkheid dat iemand mij pijn wil doen of erger. Toen het mijn leven zo ging beinvloeden dat ik savonds mijn huis niet uit durfde en daardoor leuke dingen ging afslaan en merkte dat ik me alleen maar slechter ging voelen wilde ik er zo graag wat aan doen. Ik heb toen gekozen voor regressietherapie, ik heb op gevoel een therapeuthe uitgezocht in Den Haag en ben gewoon gegaan. Dit heeft mij ontzettend geholpen! Ze heeft mij tools gegeven waar ik mee verder kon, hoewel het voor anderen soms vaag of zweverig kan klinken gaat het erom dat het mij heeft geholpen.

    Recent heb ik samen met mijn zus besloten om op zelfverdediging te gaan (Krav Maga). Hoewel we er nog niet heel goed in zijn merk ik dat er sinds de eerste les een soort knop in mjjn hoofd is om gegaan die ervoor zorgt dat ik me niet meer hulpeloos voel alleen op straat.

    Ik kan me voorstellen hoe uitzichtloos het kan lijken als je midden in je angst zit maar je bent absoluut niet alleen! Er zijn zoveel anderen die hier ook last van hebben. Belangrijk is dat je iets vindt wat voor jou werkt en het is niet erg om eerst wat dingen (verschillende therapien of sporten) te proberen voor het je het juiste gevonden hebt. Zo lang je maar vooruit gaat.

    Ik hoop dat je hier iets aan hebt en ik wens je heel veel succes met het leren leven met der angsten. Ik vrees dat er altijd momenten zullen zijn dat de angst er is, maar er valt absoluut mee te leven! Ik geloof dat het je gaat lukken!!

    Voel je vrij om contact op te nemen als je behoefte hebt om te praten met een ‘lotgenoot’ ( klinkt dramatisch he) you are not alone!

  31. Renée zegt:

    Hoi lieve Lotte, met verbazing heb ik je verhaal gelezen. Niet omdat het vreemd voor mij is, eerder dat ik het niet verwacht had bij jou. Dat geeft weer eens aan dat je zulke dingen niet direct kunt zien aan iemand. Het stelt me aan de andere kant ook gerust (klinkt raar misschien) dat ik niet de enige ben 😉
    Ik heb ook last van angst en ik begreep elk aspect van je verhaal, vooral de ergernis over teksten die aangeven dat het een keuze is om over de angst heen te stappen, mensen die het niet hebben weten helemaal niet waar ze het over hebben. Ik heb angsten in andere vorm, angsten als mijn hart te snel klopt na inspanning, paniek aanvallen uit het niks, ik ben liever in mijn comfort zone dan daarbuiten, als ik een steek of een kramp ergens voel denk ik meteen het ergste.. het klinkt inderdaad alsof ik niet goed wijs ben.. maar buiten mijn beste vriendin en mijn ouders en vriend weet hier niemand vanaf en zullen ze het bij mij ook nooit verwachten. Ik vind het goed van je dat je je kwetsbaar hebt opgesteld en dit naar buiten hebt gebracht naar je blog lezers. Ik vond het fijn om je verhaal te lezen, maakt me minder ‘alleen’ zeg maar. Ik hoop dat jij net zo’n fijn gevoel hebt bij het lezen van de verhalen van anderen. X Renée

  32. hester zegt:

    Heftig Lotte! Ik loop wel vaak in het pikdonker over de gang en dan denk ik ook wel eens ‘wow, er zou nu maar opeens iemand staan daar in het donker’, maar dan weet ik wel altijd dat dat niet zo is. Het lijkt me super lastig als deze gedachtes wel echt serieuze angsten zijn en je leven beïnvloeden. Dat je moest stoppen met je psycholoog lijkt me echt zonde, volgens mij heb je dat namelijk simpelweg echt nodig. Overigens valt het me op dat de laatste tijd veel jongeren angststoornissen hebben. Komt dat niet gewoon doordat we zoveel weten van de wereld? Dat je dan in de leeftijd komt waar je echt op de wereld gaat ‘letten’ en opeens bang wordt van al het onrecht? Interessant ding, vind ik. Maar ik wens jou vooral nog heel veel succes en sterkte ermee… Ik denk wel dat het juist goed is als je erover schrijft, ook al kunnen wij je niet meteen concreet helpen, het lucht misschien wel op!

  33. LaDy zegt:

    Heey Lotte,

    Normaal reageer ik nooit op je blog maar dit keer wil ik je zeggen dat ik het echt knap vind dit met ons te delen.RESPECT!! Ik begrijp jou heel goed en heel vervelend dat je ermee vecht en de therapiën nog niet zo hebben geholpen:( ik zou toch echt hulp gaan zoeken of waarom zou je daarin niet begeleid willen worden door een begeleidster van 1 of andere instanties waarmee je dat samen kan oefenen tot je het zegmaar echt heb overwonnen dat je wél durft te gaan in de avond. Ik heb ook verschillende angsten gehad en nu heb ik het ook nog steeds alleen het gaat vaak wel wat beter dan vroeger byvoorbeeld omdat ik “die” enge dingen moest overwinnen door samen met mn begeleidster te gaan. Ik heb nu nog steeds een begeleider want ik kan het soms ook niet alleen en vind het fijn om met haar te praten wanneer het even niet meer gaat:) ik zou of voor een therapie gaan of voor een begeleidster(heb liever een vrouw;D) ik hoop het beste voor jou, echt waar. Ik vind jouw blog en shoplogs altijd leuk!

    You Go Girl, je mag er zijn!

    R.E.S.P.E.C.T

  34. femketje zegt:

    angsten moet je bij de ballen grijpen en er aan werken om er vanaf te komen. doe je dat niet kan het alleen maar erger en erger worden tot je op een gegeven moment echt je eigen kwaliteit van leven belemmerd.. ikzelf heb niet echt grote angsten meer anders dan hoogtevrees en dat ik niet graag alleen met de trein reis. maar neem maar van een qualified maatschappelijk werker aan dat angsten geen pretje zijn en je soms echt moet knokken om er vanaf te komen <3 een massive therapie sessie van 100 uur hoeft niet altijd, soms zijn een paar tips uit een sessie of 2 al voldoende om je hulp te geven op momenten dat je weer in die angst zit 🙂 en vaak kan een goede huisarts je ook al een stuk vooruit helpen!

    super awesome dat je hier zo open over durft te vertellen <3

  35. Angélica zegt:

    Wat knap dat je dit durft te delen! Ik heb zelf ook veel last van angsten. Tijdje terug vreselijk veel last gehad van een paniekstoornis, waardoor ik niet eens meer naar buiten durfde. Nu nog steeds merk ik dat ik bepaalde situaties liever vermijd, maar dat mag ik absoluut niet doen. Daar wordt het alleen maar erger van. Dat is dus ook mijn tip. Vermijd niet! Dit klinkt makkelijk en dat weet ik als geen ander, maar toch loont het om de confrontatie met je angst aan te gaan en er doorheen te moeten. Op dat moment is het verschrikkelijk, maar achteraf krijg je meer zelfvertrouwen voor de volgende keer dat de situatie zich voordoet. Daarnaast helpt het mij heel erg om reëel te denken; waar ben ik nou zo bang voor? Hoe groot is de kans dat zoiets werkelijk gebeurt? Vaak is de kans dan zo klein dat de angst al iets af neemt. Hopelijk heb je iets aan deze tips en je mag me altijd mailen ofzo als je het erover wil hebben! Liefs

  36. Mariëlle zegt:

    Ik ben zelf voor sommige dingen ook behoorlijk bang, maar ik denk dat iedereen zo wel zijn dingen heeft. Ik vind alleen zijn in het donker ook echt niet prettig, zeker als ik nog een politieserie heb gekeken ofzo, dan durf ik echt niet meer naar boven. Vroeger durfde ik nooit onder mijn bed te kijken, omdat ik bang was dat daar iemand lag. Ik ben nu zelf voornamelijk nog bang voor de dood. Ik ben mijn lieve hondje verloren, meer dan een jaar geleden, maar dat laat je wel weer daarover nadenken. Ik vind het een gruwelijk idee om mijn dierbaren kwijt te raken en alleen over te blijven, maar ook het idee dat ik zelf ooit doodga… Ik hoop dat je niet meer last zult krijgen en dat het alleen maar beter wordt!

  37. Manon zegt:

    Angst is zo vervelend, want het belemmerd je hele leven. Ik heb echt respect voor je dat je dit deelt.

  38. Marion zegt:

    Erg knap en goed dat je dit durft te delen. Herken ook wel veel hierin. Erg fijn artikel!

  39. Beau zegt:

    Hee Lotte,
    je bent echt totaal niet de enige: ik ben ook bang in het donker. Ik vertel het meestal heel luchtig aan mensen en dan reageren ze met ‘ahhh wat schattig’ of ‘ahhh dat is zo lief’, maar het is zo’n verschrikkelijk irritante angst! Ik heb het niet zo erg als jij denk ik, ik ben vooral heel bang om alleen over straat te gaan en heb dan constant het gevoel dat achter ieder bosje of auto iemand staat die me vast gaan pakken of tegenhouden en beroven, dat soort dingen. De laatste tijd móet ik heel vaak ‘s nachts alleen over straat door Utrecht en ik blijf het niet leuk vinden maar zolang ik hard doorfiets voel ik me al wat veiliger. En als ik dan weer binnen ben, ben ik héél blij dat ik het toch heb gedaan en merk ik telkens dat het eigenlijk heel erg meevalt.. Maar ik weet hoe moeilijk het is om je over dat soort dingen heen te zetten!

  40. Esmée zegt:

    allereerst wil ik even zeggen dat ik het ontzettend stoer vind dat je dit artikel online gezet hebt! Mijn respect daarvoor!

    Zelf heb ik ook een angst voor het donker, vooral als ik alleen thuis ben Savonds kan ik helemaal panisch worden van ieder geluidje, zelfs zo erg dat als mijn vriend nachtdienst heb ik Savonds niet meer ga douchen en alle lichten aanzet, omdat ik anders het gevoel heb dat er iets/iemand in huis is..(klikt zooo stom als ik het zo neerzet zo..) heb dit net als jij al sinds kleins af aan, ik heb het liefst ook geen deuren van kamers half open of op een kier staan, want die zwarte leegte van die kier maakt me nog banger dan in de donkere kamer zelf staan .. Maar het is dus echt niet zo gek dat je die angst hebt, als ik door het donker naar huis moet bel ik altijd mijn vriend, die praat dan over koetjes en kalfjes en stelt me daarmee gerust,

    Ook ben ik nog steeds ontzettend bang voor onweer, zelfs als ik niet alleen thuis ben kan ik daarvan helemaal in elkaar kruipen van angst. En dan ben ik al 22 jaar, maar voel me zo bang als een klein kind!

    Nogmaals, ik vind het echt ontzettend stoer dat je dit kwetsbare van jezelf te kennen geeft! Chapeau!

  41. Nadine zegt:

    Wauw ik heb evht exact hetzelfde…
    Ik ben altijd zo extreem bang in het donker, vaak zelfs zo erg dat ik letterlijk huil van angst en moeite heb met ademen.
    Als ik iemand (ouders/vriendje) zeg dat ik bang ben in het donker denken ze dat het allemaal wel meevalt en ik gewoon met zelfvertrouwen moet lopen en niemand me wat doet.
    Ik heb er nog nooit met iemand op een professionele manier over gepraat omdat ik nooit iets traumatisch heb meegemaakt waardoor het kan komen, dus ik heb ook het gevoel dat ik me ‘aanstel’ en dat er niks naar boven komt/verklaring is.. De laatste tijd denk ik er wel meer aan om hulp te zoeken omdat ik op mezelf ben gaan wonen en sinsdien nog extremer is.. Ik ben 19 btw en heb het al zo lang ik me kan herinneren maar sinds ongeveer 2 jaar erger dan ooit, wat heel raar is want je zou denken dat hoe ouder je wordt hoe minder je bang bent in het donker!

  42. Anouk zegt:

    Wat vervelend om te lezen dat je hier zo mee zit en al zo lang! Ik heb zelf geen angststoornissen maar ik ken wel mensen die dat hebben. Therapie is natuurlijk heel belangrijk en ik las dat het toen ook zijn positieve effecten heeft gehad. Bij sommige aanvullende verzekeringen word het bijvoorbeeld wel 50 of 80% vergoed tot een bepaald bedrag. Als therapie jou zo goed helpt zou ik toch daarvoor kiezen ook al moet je een groot deel zelf betalen. Misschien dan niet twee keer in de week maar blijkbaar heb je wel hulp nodig bij je probleem. Ik hoop dat het je gaat lukken je angst te overwinnen zodat je in de toekomst niet bang bent in het donker! Heel knap van je dat je dit deelt met de rest van de wereld, respect!

  43. Amelie zegt:

    Wat knap dat je dit zo op durft te schrijven!! Ik heb zelf gelukkig geen last van angsten, maar ik weet zeker dat er wel anderen zijn die jouw blog lezen en zich hier in kunnen herkennen.

  44. Marit zegt:

    Hee Lotte,

    Ik herken mezelf heel erg in het “donker” gedeelte. Vooral sinds dat er in mijn kamer is ingebroken ben ik onwijs bang dat er opeens iemand achter me staat, of inderdaad het niet uit het raam durven kijken..
    Het is wel vermindert in de loop van de jaren, maar zeker nog steeds aanwezig!

    Liefs, Marit

  45. Arenda zegt:

    Allereerst wil ik zeggen wat ontzettend moedig dat je het zo verteld! ik weet uit ervaring dat het heel moeilijk en soms zelfs angstig is om het erover te hebben.

    Ik heb helaas in de afgelopen jaren ook en angst ontwikkeld (ik wil niet zeggen stoornis omdat ik er nooit mee naar de dokter of iemand geweest) maar ik denk dat dit het wel is..
    Het begon met doemdenken tot ik nu vaak paniekaanvallen krijg.
    mijn angst heeft te maken met doodgaan, en het is nu zo erg dat ik ook als ik bijvoorbeeld in de trein zit een paniekaanval krijg (hyperventileren, huilen en alles) en het komt ook ineens opzetten dus ik voel het niet waardoor ik het ook niet kan stoppen. ik kan hierdoor ook niet altijd goed bepaalde films kijken of boeken lezen omdat ik dan weer een aanval krijg. ik heb zelfs avonden gehad dat ik niet durfde te slapen omdat ik bang was dat.. nou ja je snapt hetwel.

    Ik heb het hier et een psycholoog over gehad aangezien het steeds erger word en het ook mijn dagelijkse leven en mijn relatie beïnvloed. Helaas heb ik hetzelfde probleem dat het niet vergoed word en ik het zelf (als studente met een eigen huis) niet kan betalen. ik kan het er met mijn familie ook niet over hebben aangezien die het totaal niet snappen (zitten in de begrafenis branche dus kijken er anders tegenaan) meet meer met een instelling van ach daar hoef je je toch geen zorgen over te maken. je bent zo jong!

    helaas heb ik dus ook niet veel tips voor je, hoewel bij mij de paniekaanvallen thuis praktisch over zijn sinds ik vorig jaar mijn twee katten in huis heb gehaald. op de een of andere manier voelen ze het aan en komen ze gelijk bij me liggen waardoor de aanval niet escaleert. en mijn vriend kan me meestal ook wel rustig krijgen hoewel ik wel een keer een aanval heb gehad waarbij ik ruim een uur echt in paniek was.

    Ik kan alleen zeggen heel veel geluk en sterkte hiermee en nogmaals; ontzettend bijzonder van je!

  46. Femke zegt:

    Ik woon in dezelfde stad als jou en ik zie je vaak heel snel fietsen of lopen, ik dacht altijd dat dat was omdat je ergens snel moest zijn. Nu weet ik dus dat dat is omdat je een angst hebt. Echt heel veel sterkte hie rmee Lotte

  47. Amishaa zegt:

    Heey lieve lotte, ik snap wat je doormaakt, ik heb ook angsten die me mijn hele leven blijven volgen. Ik weet dat het moeilijk is maar ik probeer me langzamerhand net zoals jou over mijn angsten te zetten. Ik ben nog best wel jong, ik weet niet of mijn angsten ooit minder gaan worden, het enigste wat ik daarvoor kan doen is me langzamerhand maar zeker eroverheen te zetten. Ik vind het in ieder geval super goed van je dat je dit onderwerp toch hebt verteld aan ons!

  48. Annelies zegt:

    Ik heb zelf ook EMDR gehad, omdat ik mijn pestverleden als een trauma heb, zegmaar, wat ik nog niet goed heb verwerkt. Ik heb dit nog steeds niet goed verwerkt, maar ik heb hierdoor ook verschillende angsten door gekregen. Ik doe zelf ook aan youtube en omdat ik een opleiding MMZ doe en ook veel over stoornissen, angsten en dergelijke hoor wil ik aan mijn kijkers (die ik eigenlijk nog niet heb) dingen leren en meegeven, ook dingen van mijn verleden. Alleen door mijn angst is dit heel moeilijk en ik maak dan ook steeds kleine stapjes naar persoonlijkheid in mijn youtube filmpjes.

  49. Anne zegt:

    Ik vind het super knap dat je dit hebt gedeeld!
    Eigenlijk herken ik mezelf hier een heel klein beetje in! Ik ben ook bang in het donker, maar ik dacht dat ik me gewoon aanstelde en dat er geen verschil is tussen donker en licht. Nu ik jouw verhaal zie en het wel degelijk een angst is, begin ik me wel dingen te realiseren en af te vragen. Bij mij is het alleen 100 keer minder sterk dan bij jou.
    Ik vind het erg vervelend voor je en ik hoop dat je beseft dat wij je steunen <3
    Ik wens je nog heel veel sterkte!
    Heel veel liefs,
    Anne

  50. Anne zegt:

    Ik vind het super knap dat je dit hebt gedeeld!
    Eigenlijk herken ik mezelf hier een heel klein beetje in! Ik ben ook bang in het donker, maar ik dacht dat ik me gewoon aanstelde en dat er geen verschil is tussen donker en licht. Nu ik jouw verhaal zie en het wel degelijk een angst is, begin ik me wel dingen te realiseren en af te vragen. Bij mij is het alleen 100 keer minder sterk dan bij jou.
    Ik vind het erg vervelend voor je en ik hoop dat je beseft dat wij je steunen <3
    Ik wens je nog heel veel sterkte!
    Heel veel liefs,
    Anne

  51. Anne zegt:

    Ik vind het super knap dat je dit hebt gedeeld!
    Eigenlijk herken ik mezelf hier een heel klein beetje in! Ik ben ook bang in het donker, maar ik dacht dat ik me gewoon aanstelde en dat er geen verschil is tussen donker en licht. Nu ik jouw verhaal zie en het wel degelijk een angst is, begin ik me wel dingen te realiseren en af te vragen. Bij mij is het alleen 100 keer minder sterk dan bij jou.
    Ik vind het erg vervelend voor je en ik hoop dat je beseft dat wij je steunen <3
    Ik wens je nog heel veel sterkte!
    Heel veel liefs,
    Anne

  52. Anne zegt:

    Ik vind het super knap dat je dit hebt gedeeld!
    Eigenlijk herken ik mezelf hier een heel klein beetje in! Ik ben ook bang in het donker, maar ik dacht dat ik me gewoon aanstelde en dat er geen verschil is tussen donker en licht. Nu ik jouw verhaal zie en het wel degelijk een angst is, begin ik me wel dingen te realiseren en af te vragen. Bij mij is het alleen 100 keer minder sterk dan bij jou.
    Ik vind het erg vervelend voor je en ik hoop dat je beseft dat wij je steunen <3
    Ik wens je nog heel veel sterkte!
    Heel veel liefs,
    Anne

  53. Manon zegt:

    Ik reageer eigenlijk nooit, maar wauw, ik herken mezelf zo in dat stuk van bang zijn in het donker.
    Ik heb het vooral als ik op zaterdagavond na het uitgaan alleen fiets, dan ben ik ook bang dat iedereen mij volgt en dat iedereen me op staat te wachten om me zo te ontvoeren. Wat ik nog wel eens wil doen is oordopjes meenemen en muziek hard aan zetten, zo hoor ik geen andere geluiden. Ook ben ik serieus bang geworden van PLL en toen ik daar naar keek, durfde ik ‘s avonds ook niet meer naar de WC. Ik was bang dat er allemaal inbrekers waren enzo.
    Ik heb het eigenlijk nooit als angst gezien.. en ik denk dat het bij mij ook nog in iets mindere mate is, maar ik herken mezelf er wel in.
    Deze reactie heeft eigenlijk geen toegevoegde waarde, maar ik wil wel even zeggen dat ik respect voor je heb!

  54. N. zegt:

    Ik herken je zo erg in je verhaal! Ik heb precies dezelfde angsten en het is gewoon heel zwaar om zo te leven. Ik zit in dagtherapie en begin aankomende donderdag toevallig ook met EMDR therapie. Ik ben alleen ook bang (haha) dat mn angst voor het donker mijn leven lang blijft. Veel succes en bedankt voor het delen van je verhaal!

  55. heel heftig om dit te lezen. Ik vind het dan ook super moedig dat je hierover schrijft
    Zelf heb ik niet enorm veel last van zo’n angsten, ok ja kleine zaken wel, maar het gaat niet zo ver.
    Ik vind het enorm goed ook dat je je grenzen stap voor stap probeert te verleggen en er iets aan wilt doen en niet gewoon bij de pakken blijft zitten. Doe zo verder zou ik zeggen! Echt respect

    liefs
    karlien

  56. Astrid zegt:

    Hoi Lotte,
    ik heb nog nooit gereageerd, maar ik vind dit echt een hele mooie, waardevolle blogpost. Ik vind het ontzettend goed dat je hier zo open over praat, dit moet heel moeilijk voor je zijn maar ik denk dat je hier heel veel mensen mee helpt.
    Ik studeer klinische psychologie en ik wil je nog wat tips geven, ik hoop dat je er wat aan hebt.
    1) het is heel erg belangrijk dat je geen situaties gaat vermijden door je angst, hoe lastig en logisch dit ook is. Door het vermijden wordt de angst alleen maar erger!
    2) probeer jezelf in stapjes bloot te stellen aan angstige situaties (exposuretherapie). Je kunt bijvoorbeeld beginnen met ‘s nachts naar de wc gaan (eventueel met iemand samen), later ga je ‘s avonds even naar buiten en nog later ga je in je eentje naar een onbekende stad (ik noem maar wat, het is aan jou om te bepalen hoe deze angsthiërarchie eruit ziet). Stel we nemen het voorbeeld van in je eentje naar de wc gaan ‘s avonds. Hierbij ga je op de wc zitten en wacht je net zo lang totdat je angst minder wordt. Als je net in de angstige situatie bent lijkt het misschien alsof de angst nooit minder gaat worden, maar wacht rustig af. Uiteindelijk zal je merken dat hij daalt. Herhaal dit een paar keer, net zolang tot naar de wc gaan geen angst meer oproept, en ga dan verder met de volgende stap uit je angsthiërarchie. Beloon jezelf iedere keer als je zoiets hebt gedaan, het kost immers heel veel moeite en het is ontzettend knap als je het toch doet 🙂
    3) accepteer dat je angstig bent, probeer er niet tegen te vechten. Je kunt bijvoorbeeld op een onderzoekende, nieuwsgierige manier naar je angst proberen te kijken wanneer je het op voelt komen. Wat voel je precies in je lichaam en waar? Wat voor gedachten heb je? Wat doet de angst verder met je? Probeer het niet te veroordelen, de angst mag er zijn. Dit zijn principes uit mindfulness die mensen met een angststoornis kunnen helpen.

    Ik wens je heel veel geluk en liefde toe en ik hoop dat je dit uiteindelijk kunt overwinnen.

    Liefs

  57. Kirsty zegt:

    Als eerste wil ik graag zeggen dat ik het ontzettend knap van je vind dat je dit met ons hebt gedeeld! Heel naar dat angsten zo’n grote rol spelen in je leven, dat had ik niet meteen achter je gezocht. Zelf denk ik dat iedereen er wel iets last van heeft, maar de één een stuk erger dan de ander. Ik moet zeggen dat ik mij heel erg herken in het alleen angstig zijn wanneer je alleen bent; dat is ook meteen de reden dat ik heel moeilijk alleen kan zijn. Vooral alleen slapen vind ik vreselijk (gelukkig hoeft dat alleen als mijn vriend nachtdienst heeft), omdat ik dan vaak nachtmerries heb, heel licht slaap en als ik dan ‘s nachts naar de wc moet ren ik als een gek weer naar mijn bed omdat ik dan het gevoel heb ik dat ik niet alleen ben. De angst dat iemand je achtervolgt of iets aan wil doen heb ik ook, met name als ik ‘s avonds laat alleen over straat moet en daarom doe ik dat liever niet, maar als het echt moet dan moet het maar, maar fijn is wat anders..
    Het idee dat je door het niet te doen misschien steeds minder gaat durven vind ik dan nog enger dan het wel doen. Ik hoop dat je alle hulp en steun krijgt die je nodig hebt om minder angstig te worden, want het is echt heel naar, zeker omdat het je toch al snel beperkt. Wat bij mij helpt is om erover te praten met iemand die mij niet veroordeelt, maar ook niet té veel met mij meegaat en denkt dat er echt allemaal enge dingen kunnen gebeuren. Verder probeer ik ook om het te rationaliseren.

  58. Marjoleinee zegt:

    Wauw Lotte, wat een mooi artikel is dit.
    Ik ben zelf ook altijd heel bang in het donker en ik durf van ook nooit naar buiten te kijken, heb het gevoel dat er dan iemand naar me staat te kijken.. Ik dacht dat ik de enige was. Ook vind ik het eng om alleen te fietsen of te lopen ‘s avonds..
    Ook heb ik vaak het gevoel dat ik gevolgd word en dit heb ik ook overdag, vind het best wel eng.. Maar hier kan ik ook weinig aan doen. Als ik het aan andere vertel vinden ze het vaak maar onzin, dus ik dacht dat het wel over zou gaan. Maar ik ben steeds banger geworden in het donker, net als jij.
    Ik hoop dat het ooit nog weg gaat.. Hopelijk ook bij jou!

  59. Franka zegt:

    Super goed dat je het zo durft te vertellen! Niets om je voor te schamen, ik denk dat iedereen zo zijn angsten heeft.
    Zelf loop of fiets ik ook niet graag in het donker. Als het niet nodig is doe ik het ook niet. De mensen om me heen respecteren dat en wat de rest vind boeiend!
    Soms is het beter om een keer extra achteruit te kijken, komt wel goed hoor!

  60. Franka zegt:

    Super goed dat je het zo durft te vertellen! Niets om je voor te schamen, ik denk dat iedereen zo zijn angsten heeft.
    Zelf loop of fiets ik ook niet graag in het donker. Als het niet nodig is doe ik het ook niet. De mensen om me heen respecteren dat en wat de rest vind boeiend!
    Soms is het beter om een keer extra achteruit te kijken, komt wel goed hoor!

  61. Beau zegt:

    Wauw Lotte, ik vind het zo knap dat je hier zo over schrijft! Ik vind het zo vervelend voor je en ik begrijp precies hoe je je voelt.
    Zelf heb ik dit vroeger ook gehad. Ik drong het mezelf ook een beetje op en maakte mezelf onrustig. Toen ging ik verhuizen van de stad naar een heel veilig dorpje ernaast waar nooit niks gebeurd. Dat heeft me heel erg geholpen. In de plek waar ik nu woon (Brandevoort) voel ik me zo ontzettend veilig en ben ik volledig over mijn angst heen. Ik durf alleen thuis te zijn, door het donker te fietsen en ben in het donker om zo maar even te zeggen de ‘stoerste’ van mijn vriendinnen!
    Fijn dat je me de kans gegeven hebt om mijn verhaal ook te delen en ik hoop ook dat jij het fijn vindt om te lezen!

    Liefs Beau

  62. Anne zegt:

    Wat dapper dat je je verhaal durft te delen! Respect daarvoor. Ik heb zelf ook EMDR gehad voor een posttraumatische angststoornis (één sessie gehad. bleek de verkeerde diagnose) maar heb in de afgelopen twee jaar een eetstoornis ontwikkeld. Ik ben nu dus doodsbang om aan te komen, en ben bij iedere hap die ik neem bang dat ik er van ga aankomen. Ze zeggen dat autisten (lichte vorm) niet kunnen liegen, maar ik heb mijn psycholoog wijsgemaakt dat ik er overheen ben (en de jeugdarts, en ouders, psychiater…) uit pure angst dat ze me dwingen aan te komen. Ben wat dat betreft heel benieuwd of ik daar overheen ga komen of niet. Maar goed, dit gaat om jouw en niet om mij, dus nogmaals: respect.

  63. Roos zegt:

    Knap van je Lotte! Ik heb een tijd geleden ook een artikel geschreven over mijn angsten en tips om ermee om te gaan.
    Ik heb op t moment niet echt angsten meer, maar heb die wel erg gehad. Bij mij is er een keer iets vervelends gebeurt op de fiets. Telkens als ik daarna alleen moest fietsen ging ik hyperventileren en draaide ik weer om naar huis. Dit werd steeds erger, na een tijdje durfde ik niets meer alleen te doen omdat ik bang was dat ik mijzelf voorschut zou zetten.
    Bij mij is dit wel over gegaan na een paar sessies met een psychologe die mij geleerd heeft om juist te doen wat ik eng vond. Ik heb nog steeds wel af en toe beginnende angsten, voornamelijk dingen die met sociale contacten te maken hebben. Maar ik kan inmiddels goed aanvoelen wanneer ik een angst aan het ontwikkelen ben. En doe ga dan juist doen wat ik eng vind, ik weet namelijk dat dit voor mij het beste werkt.

  64. An zegt:

    Hee Lotte,
    Wat dapper dat je verteld hebt over je angststoornis. Wel vervelend dat je hier last van hebt.
    Zelf heb ik ook een angststoornis, misschien klinkt het als een vreemde angst stoornis maar ik ben herstellende van een eetstoornis. Erg lastig ook. Maar ik krijg hiervoor therapie en ik praat over mijn paniekaanvallen en mijn gevoelens met een therapeut.
    Daarnaast heb ik ook de angst dat ik dingen niet op slot zet. Ik check soms het huis wel 3x voordat ik eindelijk op mijn fiets kan stappen.

    Liefs

  65. Maartje zegt:

    Wow Lotte!!
    Wat knap dat je het zo zecht!! Jij zecht het precies zoals ik het zou WILLEN verwoorden maar dat lukt me nooit

  66. Chinouk zegt:

    Ik heb ook bepaalde angsten en het gaat heel erg in periodes. Het heeft ook te maken met het donker inderdaad. Ik ontwijk enge films of progamma’s die spanning opwekken en mij dus angstig kunnen maken, verder praat ik er veel over. Bang zijn is doodvermoeiend, ik hoop er ooit helemaal vanaf te komen. Gelukkig gaat het nu erg goed, daar ben ik blij om.

  67. Mila zegt:

    Hoi Lotte,

    Respect voor het feit dat je dit met ons wilt delen. Er is flink wat moed voor nodig om zoiets online te plaatsen. Knap van je! Ik herken zelf wel een aantal dingen, en ben ervan overtuigd dat ik meer “angsten” heb. Deze komen met ups en downs en ik ben eigenlijk nog te trots om toe te geven dat ik er alleen niet mee kan omgaan, en dus professionele hulp nodig ben. Bij mij hebben bepaalde angsten dus ook nog geen “naam”. Ik herken de angsten voor in het donker zijn, het liefst ben ik ook niet alleen thuis (dit durf ik alleen dankzij mijn o zo lieve grote hond hihi). Als ik s nachts naar het toilet moet, dan moet ik naar beneden en dan ren ik als de sodemieter weer naar boven. Met het idee dat een of andere engerd me aan me enkels van de trap trekt! Als ik s avonds bij een vriendin bijvoorbeeld in me eentje terug naar huis rij, krijg ik de angst dat iemand in mijn kofferbak zit. Dat als ik in de achteruitkijkspiegel kijk, hij zich net verstopt. Echt insane, haha! Ik voel me ook een gek als ik dit zo typ en terug lees. Je bent dus echt niet alleen in deze situatie. Ik heb ook last van meerdere dwangneuroses, super vervelend! Soms heb je het idee dat het je hele leven beheerst en that sucks!
    Laten wij maar als troost zien dat we dan samen een soort van “gek” zijn haha! We groeien er misschien ooit overheen, ik geloof dat het goed komt.

  68. Bianca zegt:

    Hey Lotte, Ik kan me er nu weinig bij voorstellen maar tijdens mijn tienerjaren had ik enorm last van nachtmerries door een aantal problemen thuis. Zo erg dat ik niet meer durfde te slapen. Ik heb er maanden over gedaan om tot een oplossing te komen en uiteindelijk is dat ook gelukt. Nu liggen jouw angsten veel dieper natuurlijk maar ik kon toen ook behoorlijk bang zijn in het donker. Nu heb ik een hond waarvan ik zeker weet dat ze me altijd tegen alles zal beschermen, we maken wel eens een wandeling midden in de nacht gewoon omdat dat zo rustgevend is. Ik weet niet of jij huisdieren hebt maar zelfs al is het “maar” een katje, de aanwezigheid van een dier stelt mensen op hun gemak dus het valt te proberen om iets van therapie met dieren te gaan doen? Succes in elk geval 🙂

  69. Amy zegt:

    Ik wilde alleen even zeggen dat ik je hele verhaal heb gelezen en dat ik het ontzettend knap vind dat je dit hebt gedeeld!

  70. Sophie @LotteFanx zegt:

    Lieve Lotte, ten eerste wil ik even zeggen dat ik het heel knap vind dat je deze post online hebt gezet. Dat was vast heel moeilijk voor je… Ten tweede, je bent niet de enige, ik herken me in jouw verhaal, ik ben ook bang in het donker, meer ‘s avonds en ‘s nachts, dan ‘s ochtends, en ik vind het helemaal niet fijn om dan alleen te zijn. Net als jij, heb ik ook vaak het gevoel dat er iemand achter me loopt/fietst/staat en me meesleurt en me dan erge dingen aandoet. Ik weet echt totaal niet waar dit vandaan komt, vooral het tweede snap ik niet. Ik kijk, afgezien van Flikken Maastricht, nooit enge series of horrorfilms, omdat ik gewoon weet dat ik daar niet tegen kan, dan krijg ik nachtmerries en kan ik serieus maanden niet goed slapen, ik had er al last van bij de Titanic, toen kwam er tegen het einde aan een poppengezicht dat in het water lag en elke keer als ik me omdraaide in bed had ik het gevoel dat dat poppengezicht zich over me heen boog en naar me zat te kijken, heel naar kan ik je vertellen, nu ik het weer typ, wordt ik weer een beetje bang. Ik heb eigenlijk gewoon precies hetzelfde als jij, maar dan alleen iets minder erg. Het is fijn om te weten dat ik niet de enige ben en dus niet ‘raar’ ben. Ik hoop dat iedereen die een angststoornis heeft of die angsten heeft elkaar kan helpen en elkaar steunt en dat angst snel verdwijnt. Heel veel sterkte ermee! <3 x Sophie (@LotteFanx)

  71. Jennifer zegt:

    Heftig! Ik heb ook EMDR gehad, bij mij heeft het helemaal niet geholpen.

  72. Anoniem zegt:

    Hee Lotte! Ik wilde toch even wat kwijt. ”Fear is just a feeling, you can overcome it” is inderdaad een onzinquote. Angst zal altijd bestaan in je leven, je moet het alleen kunnen controleren. En dat is lastig, trust me. Ik heb 2 jaar last van ernstige angsten/paniek, maar ik merk dat het nu beter gaat. Wat mij heel erg heeft geholpen, is om jezelf niet meer te zien als ”iemand die angstig is”. Angst is iets wat je zelf ontwikkelt en je kan het daardoor ook controleren.
    Voor mij helpt afleiding erg goed, positief denken (NIET rampdenken) en mijn ademhaling controleren. Ik ben net als jij bang voor het onbekende, ”het donker” is natuurlijk iets onbekends. Het enige wat helpt is het toch te doen (bijv. in je eentje ‘s avonds in Amsterdam lopen) en jezelf daarna verwennen. Wees trots op jezelf, kijk wat je allemaal hebt bereikt! Op vakantie met Joey, naar Berlijn, lesgeven.
    Mijn enige echte tip: je bent geen slachtoffer (dit is hoe ik mezelf vaak zie), maar jij hebt je eigen gedachten in de hand. En schaam je vooral niet, je bent niet de enige.
    Veel succes lieve Lotte. Het is zwaar, maar uiteindelijk ben je blij met wat je allemaal hebt bereikt en ben je veel sterker geworden. <3

  73. Sofie zegt:

    Hoi Lotte,

    Wat ontzettend knap dat je hier zo open over durft te zijn, ook een angst overwonnen zou ik zo zeggen!
    Ik zelf ben SPH’er en ik werk in de psychiatrie met mensen met een angststoornis, persoonlijkheidsstoornis of PTSS. Veel van mijn cliënten krijgen EMDR behandeling en ik ben zelf een aantal keer mee geweest om te ‘kijken’ wat deze therapie inhoudt. Het lijkt me inderdaad ontzettend heftig om een angst zo intens te beleven, knap dat je dit toch hebt gedaan!
    Daarnaast wil ik zeggen dat je stoer bent dat je dit zo deelt, ik weet zeker dat mensen in een soortgelijke situatie als jij, hier veel aan hebben. Ik zal dit artikel zeker laten lezen aan cliënten van mij die zich schamen voor hun angsten.

    Liefs Sofie

  74. Wauw Lotte, wat knap dat je dit op deze manier met ons deelt. Ik ben zelfs ook een angstig persoon. Ik heb een fobie voor duiven, maar verder ben ik ook heel bang in het donker, zowel op straat als gewoon in mijn eigen huis als ik alleen thuis ben. Ik ben bang voor inbrekers, moordenaars, verkrachters,… Inderdaad net als jij voor alles wat ‘zou kunnen gebeuren’. Op meer afgelegen plekken waar weinig of geen mensen zijn ben ik ook op klaarlichte dag heel erg bang. Bang dat iemand me zou ontvoeren, verkrachten,… Toen ik een jaar of 5 was is er bij ons thuis op een nacht ingebroken geweest. Toen we ‘s ochtends naar beneden kwamen zag ik alle kasten en schuiven in de woonkamer open staan, alles was door elkaar gehaald, in de tuin lagen sigarettenpeuken, de handtas van mijn mama was op het gras achtergelaten, we konden de voetstappen van de daders in de modder zien…. Normaal gezien kan je je weinig of niets herinneren van voor je 6 jaar ongeveer, maar die beelden zie ik nog zo voor mij. Als ik er nu aan terugdenk vind ik het zo eng om te bedenken dat mensen gewoon je huis binnen kunnen komen. Het stelen van je spullen op zich is heel erg, maar ik ben vooral bang dat ze mij of mijn familie iets zouden aandoen. Als ik alleen thuis ben in het donker of ‘s nachts in bed iets hoor in huis, blijf ik stofstijf liggen/staan/zitten en durf ik niet te gaan kijken of te bewegen. Het liefst van al doe ik dan gewoon alsof ik slaap of er niet ben, in de hoop dat ze gewoon zouden weggaan en mij niets zouden doen. En elke keer denk ik dat weer, terwijl ik het al zo vaak heb gedacht en er nooit iemand was… Nu besef ik ook meer en meer dat ik van die angst wil afkomen. Ik probeer mezelf tegenwoordig een beetje te sussen met de gedachte dat ik al zo vaak dingen gehoord heb en er nooit iets is, dus dat dat nu ook wel het geval zal zijn. In het donker alleen buiten lopen probeer ik zoveel mogelijk te vermijden, alsook overdag op afgelegen plaatsen. Dat vertrouw ik gewoon niet, je hoort overal zoveel verhalen. En inderdaad, als ik zo’n dingen op tv zie wordt het soms nog erger, eigenlijk zou ik dat ook beter vermijden, maar anderzijds zie ik dat wel graag. Ik ben pas Pretty Little Liars beginnen kijken en dat vind ik inderdaad ook al eng! Ik ben zelf psychologiestudente in mijn laatste jaar en doe nu stage in een Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg. Mijn stagementor volgt momenteel een opleiding EMDR en had een proefpersoon nodig om het bij te oefenen, en ik heb het samen met haar geprobeerd voor mijn duivenfobie, maar het werkte niet de eerste keer. Bij haar was het niet met een koptelefoon, maar met vingerbewegingen van links naar rechts die ik moest volgen, of met tikjes op mijn benen met mijn ogen dicht. Ik vond het zo moeilijk, ik voelde me bekeken en kon de controle heel moeilijk loslaten. Ik vond het zo moeilijk om beelden te laten komen, er kwam niets en ik zat me de hele tijd af te vragen wat er moest komen, wat ik moest doen… Gewoon omdat ik de controle niet genoeg kon loslaten denk ik. Ik zou het wel graag nog eens proberen, en ook met mijn angst voor het donker, want het blijkt echt wel te helpen. Als jouw angst je leven echt zoveel beïnvloed zou ik echt opnieuw in therapie gaan… Nu is het financieel misschien nog moeilijk, maar als je binnenkort gaat werken moet het misschien wel lukken? In België zijn er de CGG (waar ik stage doe) die gesubsidieerd zijn door de overheid en waar een sessie dus maar €11 kost, dat valt best mee vind ik. Maar ik weet niet hoe dat in Nederland juist zit… Ik hoop alleszins dat je ooit geholpen kan worden, liefst zo snel mogelijk, want je angsten zouden inderdaad je leven niet mogen bepalen. Heel veel succes ermee!

  75. Wauw Lotte, wat knap dat je dit op deze manier met ons deelt. Ik ben zelfs ook een angstig persoon. Ik heb een fobie voor duiven, maar verder ben ik ook heel bang in het donker, zowel op straat als gewoon in mijn eigen huis als ik alleen thuis ben. Ik ben bang voor inbrekers, moordenaars, verkrachters,… Inderdaad net als jij voor alles wat ‘zou kunnen gebeuren’. Op meer afgelegen plekken waar weinig of geen mensen zijn ben ik ook op klaarlichte dag heel erg bang. Bang dat iemand me zou ontvoeren, verkrachten,… Toen ik een jaar of 5 was is er bij ons thuis op een nacht ingebroken geweest. Toen we ‘s ochtends naar beneden kwamen zag ik alle kasten en schuiven in de woonkamer open staan, alles was door elkaar gehaald, in de tuin lagen sigarettenpeuken, de handtas van mijn mama was op het gras achtergelaten, we konden de voetstappen van de daders in de modder zien…. Normaal gezien kan je je weinig of niets herinneren van voor je 6 jaar ongeveer, maar die beelden zie ik nog zo voor mij. Als ik er nu aan terugdenk vind ik het zo eng om te bedenken dat mensen gewoon je huis binnen kunnen komen. Het stelen van je spullen op zich is heel erg, maar ik ben vooral bang dat ze mij of mijn familie iets zouden aandoen. Als ik alleen thuis ben in het donker of ‘s nachts in bed iets hoor in huis, blijf ik stofstijf liggen/staan/zitten en durf ik niet te gaan kijken of te bewegen. Het liefst van al doe ik dan gewoon alsof ik slaap of er niet ben, in de hoop dat ze gewoon zouden weggaan en mij niets zouden doen. En elke keer denk ik dat weer, terwijl ik het al zo vaak heb gedacht en er nooit iemand was… Nu besef ik ook meer en meer dat ik van die angst wil afkomen. Ik probeer mezelf tegenwoordig een beetje te sussen met de gedachte dat ik al zo vaak dingen gehoord heb en er nooit iets is, dus dat dat nu ook wel het geval zal zijn. In het donker alleen buiten lopen probeer ik zoveel mogelijk te vermijden, alsook overdag op afgelegen plaatsen. Dat vertrouw ik gewoon niet, je hoort overal zoveel verhalen. En inderdaad, als ik zo’n dingen op tv zie wordt het soms nog erger, eigenlijk zou ik dat ook beter vermijden, maar anderzijds zie ik dat wel graag. Ik ben pas Pretty Little Liars beginnen kijken en dat vind ik inderdaad ook al eng! Ik ben zelf psychologiestudente in mijn laatste jaar en doe nu stage in een Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg. Mijn stagementor volgt momenteel een opleiding EMDR en had een proefpersoon nodig om het bij te oefenen, en ik heb het samen met haar geprobeerd voor mijn duivenfobie, maar het werkte niet de eerste keer. Bij haar was het niet met een koptelefoon, maar met vingerbewegingen van links naar rechts die ik moest volgen, of met tikjes op mijn benen met mijn ogen dicht. Ik vond het zo moeilijk, ik voelde me bekeken en kon de controle heel moeilijk loslaten. Ik vond het zo moeilijk om beelden te laten komen, er kwam niets en ik zat me de hele tijd af te vragen wat er moest komen, wat ik moest doen… Gewoon omdat ik de controle niet genoeg kon loslaten denk ik. Ik zou het wel graag nog eens proberen, en ook met mijn angst voor het donker, want het blijkt echt wel te helpen. Als jouw angst je leven echt zoveel beïnvloed zou ik echt opnieuw in therapie gaan… Nu is het financieel misschien nog moeilijk, maar als je binnenkort gaat werken moet het misschien wel lukken? In België zijn er de CGG (waar ik stage doe) die gesubsidieerd zijn door de overheid en waar een sessie dus maar €11 kost, dat valt best mee vind ik. Maar ik weet niet hoe dat in Nederland juist zit… Ik hoop alleszins dat je ooit geholpen kan worden, liefst zo snel mogelijk, want je angsten zouden inderdaad je leven niet mogen bepalen. Heel veel succes ermee!

  76. Ik was trouwens ook van plan om eens een artikel over mijn angsten te schrijven, had er al een stukje voor klaarstaan, en nu ik dit gelezen heb, heb ik meteen zin om er verder aan te werken. Heel inspirerend dat je dit zo online hebt gezet!

  77. Jana zegt:

    Mag ik je eerst vertellen hoe geweldig moedig ik het vind dat je dit met ons deelt?
    Zelf heb ik geen angst in het donker maar ik heb wel een angst/schrik voor andere dingen. Zo heb ik zelf eens een auto ongeluk meegemaakt tijdens het leren rijden en sinds ik 2 toertjes heb rondgedraaid in m’n auto, ben ik er niet meer zo gretig op telkens opnieuw achter het stuur te kruipen. Hierbij helpt het bij mij om m’n angst ‘aan te gaan’ m.a.w. blijven autorijden, ookal zit ik soms met schrik achter het stuur. Dit heeft me geholpen om mijn angst te verminderen of zo goed als helemaal te laten verdwijnen. Verder heb ik extreem last van hoogtevrees, hiervoor ben ik als 11 jarige in therapie geweest en dit heeft me enorm veel geholpen, maar alsnog moet ik nog steeds die angst onder ogen komen bv. bij het doen van roltrappen. Het klink misschien allemaal gek, schrik hebben van (rol)trappen en er als een slak op lopen maar toch is m’n angst oprecht.
    Mijn tip is dan ook om je angsten onder ogen te komen en probeer hier zo rustig mogelijk onder te blijven (ookal is dat niet altijd makkelijk). De kans dat je er helemaal van af geraakt is nogal klein (vind ik zelf) maar je kan ze zeker onder controle houden en ermee leren leven. Ik hoop dat dit ooit bij jou ook het geval gaat zijn.
    Liefs, Jana

  78. Monique zegt:

    Hee Lotte,
    ik volg je al een tijdje, maar reageer eigenlijk nooit (vind ik eng, haha ;)). Allereerst: echt heel knap dat je dit hebt gedeeld! Respect dat je er zo open over bent, want je laat toch een kwetsbare kant van jezelf zien. Ik voel mezelf ook niet prettig in het donker. Soms heb ik daar ‘s nachts last van (en slaap ik ook slecht), maar het is bij mij erg wisselend. Als ik niet goed in mijn vel zit, heb ik er meer last van.
    Ik heb vooral last van angsten op sociaal gebied en faalangst, waardoor ik tijdens mijn studie vast liep. Ik vond het erg moeilijk om erover te praten, kropte alles op en vond mezelf niets waard. Met depressieve klachten kwam ik via mijn universiteit in een soort therapiegroep terecht met andere studenten. Daar kwam ik erachter dat ik niet de enige was, en kreeg ik steun van ‘lotgenoten’. Misschien is dit ook wel iets voor jou. Voor mij was het een eye-opener. Wat mij toch het meeste heeft geholpen, is erover praten en in kleine stapjes de confrontatie met mijn angsten aan gaan. Dit kost veel tijd en gaat met vallen en opstaan, maar met mij gaat het inmiddels een stuk beter. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik verder wil zeggen, maar onthoud dat je niet de enige bent en dat je je absoluut niet hoeft te schamen voor je angsten! Misschien helpt het je om bijvoorbeeld doelen op te schrijven, deze uit te splitsen in kleine stapjes en je jezelf vervolgens na ieder stapje beloont. Belonen is belangrijk! Maar dat ervaar je zelf geloof ik ook al.
    Lotte, heel erg veel succes en sterkte! Het komt goed, daar ben ik van overtuigd 🙂

  79. Cynthia zegt:

    Lieve Lotte, ik heb ook een angststoornis en ben daar nu net als jij gedaan hebt voor bij een psycholoog. Ik doe nu cognitieve gedrags therapie. Hiermee ga je dieper in op gedachtes en gevoelens en leer je anders omgaan met je angst. Voor mij werkt het erg goed. Ik heb soms ook periodes van een soort angst stress dan gaat mijn lichaam op veel plaatsen pijn doen van de spieren die ik hierdoor aanspan. Bij mij beïnvloed het ook erg mijn leven en daarom doe ik er nu wat aan. Ik vind het heel knap van je dat je dit aan ons verteld en wil je zeggen dat je je nooit hoeft te schamen of gek hoeft te voelen. Dit overkomt je en daar kies je niet voor!

  80. Jiami zegt:

    Lieve Lotte,

    Wat een prachtig artikel en wat ben ik toch ontzettend trots op je dat je dit hebt gedeeld. Heel mooi. Ik vind het knap dat je dit durft te delen en geef je gelijk, angsten overwin je (onder andere) door ze aan te gaan. En dat is niet makkelijk (voelt soms een beetje alsof je jezelf in het diepe gooit), maar zeker wel de moeite waard om het ‘te doen’. Dat je al zoveel stappen vooruit hebt gezet is al een hele overwinning en man, wat mag jij jezelf een dikke schouderklop geven. <3 Pracht mens ben je toch.

    X

  81. Lotte zegt:

    Hoi Lotte,

    ik heb aan het begin van de zomervakantie ineens ontzettende last gekregen van continue gespannenheid, het ging pas weg als ik lange tijd afleiding had door met mensen te zijn. Het is gelukkig begin september weggetrokken nadat ik ongeveer 2 weken naar school was geweest, tot op heden weten we niet wat het is. Ik ben naar de huisarts geweest en naar 2 verschillende mensen om erover te praten, het werden paniekaanvallen genoemd. Maar het was er altijd, het waren dan meer angstaanvallen maar ik had geen specifieke angst. Dat maakte het voor mij ook heel naar omdat ik geen idee had waar het door kwam. Ik ben sowieso een erg nerveus persoon van mezelf, ik word altijd zenuwachtig als ik ergens heen ga waar ik dan van te voren lang op moet wachten (stel het begint om 9 uur en ik heb vanaf 6 uur al niets meer te doen dan krijg ik ineens allemaal zenuwen) en vanavond vier ik mijn verjaardag en ik ga zometeen naar de supermarkt om drank te halen en dat bezorgd me ook weer zenuwen. Ik hoop in ieder geval dat die continue gespannenheid nooit meer terug komt en ik hoop voor jou dat het in de loop van de tijd minder wordt, want ik weet hoe naar het is !

    X Lotte

  82. Hesteranne zegt:

    Knap dat je dit met je lezers deelt. Zelf heb ik meer last van sociale angsten. De oplossing heb ik nog niet gevonden. Ik heb een tijd geprobeerd naar zoveel mogelijk feestjes e.d. te gaan om aan sociale situaties te wennen maar dat heeft voor mij nooit echt gewerkt. Ik weet niet hoe ik je met jou angsten kan helpen, maar je bent niet de enige die hier mee worstelt.

  83. Poederdoosje zegt:

    Hey Lotte, ik reageer nooit. Ik ben eigenlijk een stille meelezer maar nu wil ik wil reageren. Ik heb sinds een aantal jaren een gegeneraliseerde angst en paniekstoornis. Dit komt o.a door het overlijden van mijn vader en een aanval van bekenden. Niet een aanval op mijn leven maar op mijn karakter en mijn rol als moeder, dochter en echtgenote. Bij mij bleek na veel onderzoek dat ik een perfectionist ben en het uiterste van mijn kunnen verg. Verder dat ik hoogst sensitief ben en dat alles heel intens bij me binnenkomt. Als laatste heb ik als sterke eigenschap dat ik alles onder controle wil hebben. Volgens de psycholoog had ik geen schijn van kans om het niet te krijgen. Ik ben heel bang dat er iets met mijn man moeder zoon of broer gebeurd dus ik probeer iedereen op sleeptouw te nemen.

  84. Poederdoosje zegt:

    Ik ben een ster in het bedenken van problemen. Ziekenhuizen artsen en dergelijke hou ik met argusogen in de gaten. Vakanties doe ik wel maar ik heb elke vakantie wel meerdere angst en paniekaanvallen. Geen pretje voor man en zoon. Ik probeer me hier niet tegen te verzetten maar het te accepteren en het te ondergaan. En geloof me, dat klinkt makkelijker dan dat het is. Je kunt me ook mailen als je dat zou willen.

  85. Anoniem zegt:

    Heey Lotte,

    Ik kwam toevallig op je site en las dit artikel.
    Wat moedig van je!
    Het rare is dat ik EXACT hetzelfde heb en mensen mij raar aankijken als ik het vertel. Zelfs m’n gezinsleden vinden het weird. Geen idee wat ik hiermee moet doen. Vooral in de avond spelen de angsten op, met het slapen.
    Het naar m’n bed gaan gedeelte brengt zoveel slechte gedachtes met me mee en het is erg uitputtend. Vroeger ging ik m’n bed in met m’n telefoon licht aan en wachtte ik totdat het 5 uur was zodat het licht buiten werd en ik de vogeltjes hoorde fluiten. Voor mijn gevoel kon ik toen ‘ in rust’ slapen en was ik totaal ontspannen.
    Natuurlijk was dit totaal niet gezond en ging dit niet goed gepaard met school.
    Excuses voor dit hele verhaal, ik vind het gewoon fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. Ook het lopen over straat in m’n eentje voelt vaak zo uitputtend, alsmaar angstigheid.
    Ik ben gewoon een normale, spontane meid en als er vriendinnen bij zijn heb ik er amper last van.

    Je blog is geweldig Lotte, ik bewonder je zeer!

  86. paulien zegt:

    Angsten zijn zo vervelend, knap dat je erover schrijft.

    Ik heb ongeveer 2 jaar last gehad van paniekaanvallen. Die kreeg ik nadat ik een keer was flauwgevallen in een langgerekt café waar het ontzettend druk was en de plek waar ik dichtbij naar buiten kon stond een hek voor dus echt weg kon ik niet. Dit heb ik echt als heel naar ervaren. Na die ervaring heb ik echt lang gelopen met angsten op plekken waar ik niet makkelijk weg kon. Dus in klaslokalen waar ik achterin zat, treinen, auto’s en plekken waar ik nooit geweest was. Echt heel vervelend. Nu is het bijna weg. Dit jaar voor het eerst met vriendinnen naar het buitenland geweest met het vliegtuig (iets wat ik nooit gedurfd heb) en nog veel meer dingen waarbij ik van te voren niet wist wat we gingen doen of waar ik terecht kwam. Ik ben er nooit voor in therapie geweest maar 2 dingen hebben me er wel heel erg bij geholpen. Het negeren van angsten. ergens anders aan denken enz. (eerst was ik alleen maar aan het relativeren en dat voedt je angst juist omdat je er aandacht aan schenkt) en dat angst maar een gevoel is. ja een verschrikkelijk gevoel maar dat het niet iets is waar je dood aan gaat. Moeilijk uit te leggen hoe ik het precies bedoel maar het werkte voor mij.

    Heel veel succes met je angsten, ik hoop dat je er overeen komt.

  87. Caro zegt:

    Ik vind het zo zuur om te horen dat je graag door wilde gaan met therapie, maar dat het niet vergoed kon worden 🙁 . Klinkt wel alsof je zelf heel goed bezig bent, je angsten trotseren is eigenlijk een van de dingen die het beste werkt, hoewel dat natuurlijk doodeng is. Mijn eigen angsten gaan over het niet goed genoeg doen en zelf niet goed genoeg zijn en daar kan ik hele rampscenario’s over hebben, het beperkt me zeker in wat ik wil en in wat ik doe. Ik studeer psychologie (praktisch klaar) en weet goed wat ik aan mijn eigen angsten zou kunnen doen, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan, het voelt voor mij nog steeds als een gevecht. En ja, ook als psycholoog heb je angsten :). Volgens mij heeft iedereen wel angsten, mooi dat je het op deze manier herkenbaar maakt en misschien ook meer bespreekbaar.

  88. Sandra zegt:

    Sterk dat je hiervoor durft uit te komen! Zelf herken ik me in jouw verhaal, vooral in het donker slaat de schrik toe, zelfs in mijn eigen huis, wat echt absurd is, ik besef dat het nergens op slaat maar toch zorgt het ervoor dat er veel dingen die voor anderen normaal zijn dat voor mij niet zijn. Wat ik vooral jammer vind is dat er zo weinig begrip voor is, het komt over alsof we ons aanstellen terwijl we zelf niet liever willen dan een normaal leven te hebben zonder angsten.

  89. M. zegt:

    Super knap dat je dit zo durft te delen, daar is ook al moed voor nodig.
    Ik herken me super erg in wat je allemaal hebt geschreven hierover. Ik durf s’nachts ook mn bed niet uit, ik doe eerst alle lampen aan en loop met hartkloppingen en enge scénes naar de badkamer die net naast mijn kamer is. Ik durf in het donker ook nooit naar buiten te kijken uit angst dat er iemand is. Ook op straat, dat achtervolgende gevoel. Dat heb ik ook, dan krijg ik ook weer hartkloppingen. Ik loop/fiets ook niet in het donker als t niet hoeft, want dan ben ik doodsbang. Met iemand samen maakt t me niet veel uit, maar no way in mn eentje. Je bent echt niet de enige die dit heeft! Ik begrijp het maar al te goed. Ook als ik alleen thuis ben overdag of s’avonds ben ik bang bij elk geluidje dat ik hoor.

  90. Margriet A zegt:

    Wat sterk dat je hier over schrijft. Ik herken het wel (niet met dezelfde angsten, maar wel met angsten).
    Heel veel sterkte met alles!

  91. lotte zegt:

    heee Lotte
    echt super vervelend dat je zo met een angst moet leven…
    ik ben nu 16 jaar en heb hetzelfde als jij maar dan in minder erge vorm.
    bij mij is de oorzaak dat ik dingen op bijvoorbeeld tv zie en dan ga bedenken dat dat bij mij gebeurt…
    ik vermijd alle programmas, series, video’s, plaatjes enz. wat ermee te maken heeft en probeer me te focussen op andere dingen.
    je bent zeker niet alleen en ik wens je HEEEEEL veel sterkte
    xx je naamgenootje Lotte ;P

  92. Anoniem zegt:

    Hallo lotte, ik herken mezelf in jouw want als ik in het donker fiets nadat ik terug ben van een sport ben ik ook bang want nu het donker is al om half 5 is het ng erger maar ik heb een tip of iets dat ik dan doe :zingen in me hoofd of zachtjes hardop dit helpt me om me minder bang te maken want ik denk als ik langs struikjes fiets dat dan iemand er uit springt met een mes en me bedreigt of als ik ik naar de wc moet doe ik het liefst de felle lampen aan. En als ik ga slapen doe ik me lamp uit ren ik snel naar me bed,bang dat iemand me pakt. En ik slaap dus naast een grote spiegel ( nou naast, meer tegenover) en daar durf ik niet in te kijken, bang dat ik iemand er in zie die me er intrekt en dat ik er nooit meer uit kan daarom lig ik altijd met me rug ‘tegen’ de spiegelkant aan. En toen ik dit verhaal las dacht ik dit zou zomaar mij kunnen zijn maar niemand weet dit, dat ik eigenlijk best bang ben heb het ook nog nooit gedeeld, met dan ook niemand ookal ben ik jonger dan jouw ik herken mezelf thanks voor te delen van dit verhaal ik dacht dat ik de enige was die dit heeft liefs, xoxo

  93. veer zegt:

    Hey lieve lotte,

    Wat naar voor je… op dit moment heb ik ook een angst en paniekstoornis, waardoor ik eigenlijk alles angstig vind, (denk aan school, sport maar ook shoppen, weggaan van huis of alleen thuis zijn). Echt alles. En het nare is dat ik daarvan dus een paniekaanval krijg. Ik baal er echt enorm erg van en het zit mn dagelijks leven echt in de weg. En ik heb het alweer bijna een jaar… Ik weet dus hoe vervelend het is! Ik krabbel langzaam weer op maar kan nog steeds weinig, en alles gaat nog met angst. Ik zit hiervoor in deeltijd therapie, 4 dagdelen per week, en heb al 2 keer op een crisisopname gezeten, en wordt misschien zelfs clinisch opgenomen voor 3 tot 4 maand… Hopelijk is dat niet nodig!
    Succes lotte!
    Xx

  94. Farah zegt:

    Hey lieve Lotte, ik lees dit nu pas ik heb zelf sinds 1.5 jaar last van een angststoornis, straatvrees en een depressie. Ik ben bang om flauw t evallen omdat dit mij echt zeker een stuk of 25 keer gebeurd. Zodra ik licht in me.hoofd bent word ik helemaal gek. Ik vermeed bijna alles ik zit nu bij mijn 3e pschyoloog en ik merk nu eindelijk een beetje verschil. Ik doe al wat meer dingen werk ook gewoon weer. Maar elke dag is weer een uitdaging voor mij. Ik mag niet meer vermijden en prpberen om meer dingen te doen dan alleen maar werken of thuis zitten. Ik heb ook edmr gehad voor de heftige aanvallen die ik telkens weer voor me zag. Ook herriner ik me elke keer datnik ben flauwgevallen alsof het weer gebeurd. Al is het al 10 jaar geleden ooit komt het goed. Ik heb hier elke daf last van en hoop dat dit gauw over is. Ik heb voor dinsdag een artikel gepland op mijn blog om mijn volgers er ook over tw vertellen. Misschien kan ik zo nog iemand helpen. Pas goed opjezelf je bent niet alleen x

  95. […] Lotte schreef een openhartig verhaal over leven met een angststoornis. Een erg herkenbaar verhaal voor mij. […]

  96. Britt zegt:

    Dit is een zeer herkenbaar probleem voor mij. Vooral het donker en de angsten die daarbij horen. Eens per maand heb ik avonddienst waarbij ik in mijn eentje het gebouw moet afsluiten en de gehele avond tijdens werk buiten werk, ik zie er drie weken tegenop. Inderdaad dat gevoel dat je wordt achtervolgt of in de gaten wordt gehouden. Het is vreselijk en ik begrijp precies hoe je je voelt. Maar aan je verhaal te zien maak je toch kleine stapjes de goede kant op. Gelukkig maar! Ik hoop voor je dat het alleen maar beter wordt!

Home About Contact
sluit