De allersterkste papa van de hele wereld

{ 31 mei }

sdfs

We zijn inmiddels drie weken verder sinds mijn vorige update. Papa ligt vandaag precies zes weken in het ziekenhuis. Anderhalve maand alweer, de tijd vliegt aan me voorbij. Ongelofelijk dat papa al zo lang in het ziekenhuis ligt, en dat dit eigenlijk nog maar het begin is. Ik begin te wennen aan de situatie, hoe gek het ook klinkt.

Toen ik papa vandaag aankeek, kon ik me bijna niet meer voorstellen hoe gehavend hij eruit zag toen het ongeluk net was gebeurd en ik ‘m voor het eerst in het ziekenhuis zag. Zijn gezicht en nek waren compleet opgezwollen, overal zaten schaven, gaten en bulten en zijn eigen huid was onder alle rode, paarse, blauwe en zwarte kleuren niet eens meer te zien. En toch was het nog steeds papa, mijn lieve papa.

Nu ziet papa eruit alsof hij rustig een dutje doet, als je alle slangetjes even wegdenkt. De open wonden zijn geheeld, zijn ogen zijn niet meer donkerblauw en zijn gezicht heeft weer de normale vorm terug. Laatst was er een verpleegkundige voor de nierdialyse, die papa nog nooit had gezien en ook niet op de hoogte was van wat er was gebeurd. “Wat is er eigenlijk met je vader gebeurd?” “Hij heeft een heel heftig auto-ongeluk gehad.” Ik kreeg een verwarde blik van de verpleegkundige. “Nou, dan is ‘ie er goed uitgekomen!” Nu was ík degene met de verwarde blik. “Wat bedoelt u?” “Nou, je vader heeft niet eens een schaaf!” …. “Hij ligt al zes weken in het ziekenhuis. Je had ‘m moeten zien toen ‘ie net binnenkwam!” Weer de verwarde blik. “Oh, sorry. Jeetje, dat is lang…” Pas toen drong het tot me door dat het inderdaad erg lang is. Papa ligt al anderhalve maand in bed. Lang genoeg om alle uiterlijke wonden te genezen, maar te kort om te zeggen dat hij in orde is.

Wel durf ik heel voorzichtig te zeggen dat er wat vooruitgang is en de dokters beamen dat. Mijn vader ligt in ieder geval niet meer in coma. Hij is regelmatig het hele bezoekuur wakker en heeft dan echt aandacht voor zijn visite. Waar het eerst bleef bij een beetje kijken, wild spartelen en wat vaag contact, heb ik nu het idee dat papa me in vlagen echt herkend. Hij houdt mijn hand graag vast en laat dan liever niet meer los. Soms reageert hij duidelijk met zijn ogen. “Pap, je weet dat ik van je hou, hè?” Zijn ogen gaan dicht, hij knijpt zachtjes en doet ze dan weer open. Ook zien we zo nu en dan een voorzichtige glimlach. Hij heeft een duidelijke voorkeur voor een paar verpleegkundigen, de charmeur.

De frustratie, waar ik in het vorige artikel over schreef, is er nog steeds. Papa wordt nog regelmatig gefixeerd, doordat hij soms extreem onrustig is en naar de snoertjes grijpt. Als we bij hem zijn, mogen de handen los. Wij moeten dan op hem letten en hem van zichzelf redden als hij weer probeert een slangetje uit zijn hals, keel of neus te halen. De ene dag is papa rustig en ontspannen, de andere dag is hij boos en herkenbaar gefrustreerd. Vorige week stond ik met mama aan zijn bed en waren de handen weer los. Papa had een boze bui en zuchtte veel. Hij keek ons nauwelijks aan en leek het niet meer te zien zitten. Ineens kwam hij met een oerkreet overeind (met gebroken ribben en schouderblad en al), gingen beide armen omhoog, greep hij zijn hoofdkussen gooide het weg. Hij ging weer liggen met een diepe zucht, en leek opgelucht en trots. Toen we het de verpleegkundige vertelden, stond ze paf. “Je hebt een sterke vader hoor, jeetje. Ik zei vanochtend al tegen mijn collega dat het ongelofelijk is dat hij nog zoveel kracht heeft! Het is een wilde, sterke vent.” Ha, zoals ik als klein meisje altijd al zei hoorde ik het mezelf weer zeggen: “Jij bent de allersterkste papa van de hele wereld.”

Misschien hebben jullie mijn vlog van gisteren gezien, waarin ik huilde van blijdschap. Plots kwam namelijk het bericht dat papa in de nacht van dinsdag op woensdag zomaar uit het niets had gesproken. De verpleegkundige vertelde mama aan de telefoon dat papa “ik heb honger” had gezegd tegen de nachtdienst. Er schoten allerlei gedachten door mijn hoofd. GESPROKEN? Kan hij dat?! Hebben jullie het wel over Daan, mijn vader?! Waarom deed hij dat gisteren dan niet toen ik bij hem was?! Zal hij straks ook tegen mij praten? Betekent dit dat het allemaal goedkomt? In ieder geval betekende het dat papa voor het eerst sinds zijn ziekenhuisverblijf ‘vast’ voedsel heeft gegeten. Nou ja, vaster dan de sondevoeding: hij kreeg wat vla en slikte dat door. Maar dat hij kan slikken (en kan praten!!!) is natuurlijk vet goed. De verpleegkundige vertelde ook nog dat ze in de ochtend “goedemorgen” tegen papa zei en dat hij ook “goedemorgen” terug had gezegd. Jeetje. Ik kon mijn oren niet geloven. Van zes weken radiostilte ging hij ineens naar hele zinnen en een jolig “goedemorgen”.

Vol goede hoop, maar ook met een buik vol zenuwen, gingen we naar het AMC. Er kwamen plotseling ook angstige gedachten in me naar boven. Nu papa kan praten, zal pas echt blijken hoe zijn hersenen eraan toe zijn. Weet hij wie hij is en waarom hij in het ziekenhuis ligt? Herkent hij ons? Is zijn hoge intelligentie nog volledig aanwezig? Kan hij nog denken, plannen en zich oriënteren? Allemaal vragen, waar we snel antwoorden op zouden krijgen. Dáchten we. Toen we aankwamen in het ziekenhuis, bleek al snel dat we die antwoorden nog niet zouden krijgen. Papa had het ontzettend benauwd, had op een gegeven moment een ademhalingsfrequentie van 66 per minuut(!) en de hartslag schoot omhoog. Hij was rillerig en rood, was aan het steunen en kreunen, het zweet stond hem op het voorhoofd en de tranen in zijn ogen. Wat er precies aan de hand was, wist niemand, maar het werd wel meteen duidelijk dat praten even niet aan de orde was. Later die middag bleek dat de longontsteking weer terug was. Gepaard met een fikse verhoging: 39 graden koorts. Lekker dan.

De dag erna (donderdag) waren we weer op visite. De koorts was gelukkig gezakt en voor de longontsteking kreeg papa antibiotica. Maar het plotselinge ziek worden had hem duidelijk uitgeput. En toch was papa ineens vrolijker dan ik hem in al die zes weken heb gezien. Toen we binnenkwamen verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht en keek hij ons allen lief aan. Het was fijn om hem zo te zien, hij lag ontspannen in zijn bed en had het een stuk minder zwaar dan de slechte dag ervoor. Papa leek weer af en toe te reageren met door zijn ogen dicht te knijpen en bleef het hele uur wakker. Hij stak zijn duim op naar de vriend van mijn moeder en zwaaide toen we weggingen. Of papa dat bewust doet is niet zeker, want hij imiteert ons in veel situaties, net als een baby dat doet. Maar het feit dat hij dat kan, stelt wel gerust.

Het is ook nieuw dat papa op sommige vragen reactie geeft door een knikje te geven. De televisie staat regelmatig aan en eerst keek papa er niet eens naar, of maar een paar seconden. Ik bedacht me ineens dat het kan zijn dat hij de beelden niet goed ziet! Vandaag pakte ik zijn bril en vroeg ik of hij die op wilde. Er kwam geen reactie. Net als je bij een peuter zou doen, formuleerde ik de vraag steeds makkelijker en wees ik naar de bril en dan weer naar zijn hoofd. Nog steeds geen reactie. Frustrerend, voor beide partijen. Ik besloot de bril maar gewoon op zijn hoofd te zetten. En jawel, ineens keek papa televisie en bleef hij zijn ogen ook op de tv gericht houden. Ik wachtte tot hij even oogcontact maakte en vroeg: “Is het zo beter, papa?” En toen gingen de ogen weer dicht en knikte hij voorzichtig, maar oh zo duidelijk ‘ja’. We hadden de Giro aangezet, want papa is dol op wielrennen. Komt dat even goed uit, dat het fietsen nu de hele dag op tv is! Zo rustig in bed, met armen boven de dekens, de snoertjes weggedacht en met zijn bril op, was het net als vroeger: papa kijkt naar wielrennen en laat zich door niemand storen.

Maar, ondanks de positieve veranderingen, werden we vandaag tijdens het doktersgesprek wel weer even met beide benen op de grond gezet. De doktoren vinden namelijk dat mijn vader nog steeds niet echt bij bewustzijn is. Dat klinkt gek, want hij is toch gewoon wakker? Ja, maar ze noemen iemand pas ‘volledig bij bewustzijn’ als diegene consequent op opdrachten reageert. En dat doet papa nog steeds niet. Heel soms, als je hem vraagt zijn tong uit te steken, komt met een beetje vertraging het puntje van zijn tong tevoorschijn. Maar zijn duim opsteken op commando gebeurt niet, evenals het knipperen, knijpen in handen, wiebelen met tenen en andere kleine beweginkjes. Papa heeft sinds de “goedemorgen” niet meer gesproken. Dat kan nu ook nog even niet, doordat hij weer teveel last heeft van slijm in de longen. Als dat minder wordt, bestaat de kans dat papa weer wat zegt. En oh, wat zou ik daar graag bij willen zijn!

Ik heb iedere nacht dezelfde droom. Ik sta dan bij papa aan zijn bed, zoals ik dat elke dag doe. Maar dan begint papa ineens te praten. Hele verhalen komen eruit, over dat hij ons al die tijd gehoord en begrepen heeft, dat hij zo graag terug wilde praten en dat het gewoon niet lukte en dat hij zo vreselijk veel van me houdt. Papa wordt ontslagen uit het ziekenhuis en samen reizen we met de trein naar huis. Ineens wordt het spannend. We moeten van de ene trein overspringen naar de andere trein. Papa springt eerst en helpt mij dan ook over. Vervolgens knuffelen we en laten we elkaar niet meer los. En steeds op dat punt word ik wakker. Iedere ochtend weer dezelfde teleurstelling: het was maar een droom en papa heeft nog een hele lange weg te gaan voordat we samen op avontuur kunnen.

45 reacties op “De allersterkste papa van de hele wereld”

  1. Anniek zegt:

    Wat onwijs mooi geschreven Lotte! Ik volg je nog niet zo lang vast, dus ik wist nog niet zoveel over deze situatie. Wat heftig om je vader van de ene op de andere dag te zien veranderen! En dat jouw leven ‘gewoon door gaat’, terwijl hij daar al weken ligt. Heel veel sterkte meid, ook voor de rest van je gezin! Liefs Anniek

  2. Esther zegt:

    Wat Anniek inderdaad zegt, het lijkt me heel heftig om je vader van de een op de andere dag zo te zien veranderen. Dat zelfs de normaalste zaken als praten en een duim opsteken niet meer aan de orde zijn, kan ik me zo lastig voorstellen. Nogmaals heel veel sterkte Lotte <3

  3. Wat mooi om weer een update over je vader te lezen. Je beschrijft het zo intens en hoe jij het echt beleeft. Ik vind het daarom ook extra mooi dat wij met je mee mogen lezen. Ik vind het knap hoe je er mee omgaat en ik hoop zo dat je vader weer een sprongetje vooruit mag maken en consequenter opdrachten ‘uitvoert’ en praat. Ik vind het sowieso al een hele mooie vooruitgang dat hij überhaupt al wat heeft gezegd, dat moet een hele opluchting voor jou en je gezin zijn geweest! Heel veel sterkte Lotte!

  4. Mirte zegt:

    Heel mooi geschreven en ik vind het knap hoe je dit kunt schrijven! Ik hoop dat er weer snel vooruitgang komt voor je vader en dat hij snel beter wordt! Maar voor nu heel veel sterkte Lotte!!

  5. Anneloes zegt:

    Wat schrijf je de stukjes over je vader toch prachtig <3. Fijn dat het qua communicatie en conditie nu iets beter lijkt te gaan, dat scheelt denk ik al een beetje :). Ik hoop nog altijd het allerbeste voor jullie, al gaat het echte (volledige?) herstel nog wel even duren denk ik.

  6. PinkFairy zegt:

    Echt zo’n lief artikel! Ik hoop zo dat je vader weer snel de oude wordt. X

  7. Wauw Lotte, dit heb je weer prachtig geschreven. Ik hoop echt dat je droom ook echt mag uitkomen, en liefst zo snel mogelijk! Heel veel sterkte!

  8. Jessica zegt:

    Ik verbaas me iedere keer weer over de duidelijke en heldere stukken die jij over zon moeilijk onderwerp weet te plaatsen. Wat enorm Heftig weer allemaal dat er vooruitgang in lijkt te zitten maar dat het voor de artsen nog steeds geen vooruitgang is. Ik blijf een beetje in herhaling vallen maar ik wil jullie allemaal nog een keer heel veel sterkte wensen.

  9. Sophie zegt:

    Jeetje wat heftig. Ik zag je vlog gisteren en kreeg echt even kippenvel. Ik kan mij niet voorstellen wat jij en je familie meemaken, maar ik hoop zo dat het vanaf nu alleen maar beter gaat! Heel veel sterkte!

  10. Marieke zegt:

    Wat kun jij alle dingen mooi beschrijven Lotte! Door deze heftige tijd met je vader en alle stapjes voor-en achteruit met ons te delen, besef ik dat het onwaarschijnlijk moeilijk is als je dit overkomt,
    zo ‘n onzekere tijd voor jullie allemaal. Steeds lees ik je stukjes over je vader met tranen in mijn ogen en hoop ik dat alles weer goed komt voor jullie. Ik heb grote bewondering voor je hoe je met alles om gaat. Nogmaals sterkte de komende tijd.

  11. Ik bewonder je positiviteit in zo’n heftige situatie, hopelijk zit er gauw nog meer verbetering in!

  12. Je kan echt heel mooi schrijven! Ik hoop zo dat het goed komt met je papa! Ik vond het echt ontroerend om te zien dat je moest huilen van blijdschap in je vlog. Veel sterkte!! 🙂

  13. Lisanneleeft zegt:

    Zo mooi geschreven weer. Bijzonder dat je vader steeds een stukje meer ‘terug’ begint te komen! Misschien kan hij zich later deze tijd niet meer herinneren, maar ik denk dat je hem wel heel erg helpt door er te zijn 🙂

    Het is echt heel heftig, zo veel onzekerheid. Veel sterkte, ik vind je heel dapper <3

  14. Marit zegt:

    lieve lotte, wat fijn dat je vader opeens vooruitgang laat zien! Het klinkt misschien heel bemoeiterig, maar aangezien ik logopedie studeer kan ik dit toch niet laten… Hebben ze verpleegkundigen een logopedist ingeschakeld toen ze hem vla hebben gegeven? Wanneer iemand namelijk niet goed slikt, is een longontseking daar vaak het gevolg van.. Ik denk dus dat het nuttig is een logopedist in te schakelen. Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik dit ongevraagde advies heb gegeven. Heel veel sterkte & ik hoop dat ie snel vooruit gaat.

  15. Eva zegt:

    Wauw Lotte, ik volg je al een tijdje en ik vind echt dat je super sterk bent en blijft! Ik heb zelf een lange tijd in het ziekenhuis gelegen (om een hele andere reden hoor) maar ik weet dat het heel fijn is als mensen je opzoeken. Ik weet zeker dat je vader het merkt als je op bezoek komt en hij vindt het vast super fijn! Het enige wat ik tegen je kan zeggen is: hou vol en blijf positief, heeel veel mensen zouden nog iets van je kunnen leren! X

  16. Femke zegt:

    Ik heb je artikel met kippenvel op mijn armen gelezen..wat heb je dit onwijs mooi geschreven zeg. Ik wilde je vlog gisteren bekijken maar mijn internet was ontzettend bagger, ik ben nu wel ontzettend benieuwd dus ga zo eens even kijken! Heel veel sterkte voor de komende tijd, blijft natuurlijk ontzettend spannend!

  17. Marjolein zegt:

    Knap dat je het weer zo goed kan verwoorden Lot! Het lijkt me zo ontzettend zwaar, die onzekerheid. Maar toch fijn om te horen dat het met kleine stapjes toch vooruit lijkt te gaan. Heel veel sterkte nog <3.

  18. Daphne zegt:

    Opnieuw kippenvel, Lotte. Je kan het altijd zo prachtig verwoorden. Zo onrealistisch dat dit jou en je familie en je vader is overkomen. Ik duim ontzettend vaak dat het iedere dag een beetje beter gaat. Ik hoop echt dat je weer snel kunt zeggen dat hij de oude is. Heel veel sterkte <3

  19. Kirsty zegt:

    Wat prachtig geschreven! Ik vind het knap dat je dit allemaal zo duidelijk en eerlijk verwoorden kan. Het lijkt mij erg heftig om je vader zo te zien en niet te weten hoe het allemaal af gaat lopen. Ik hoop echt dat hij snel vooruitgang mag boeken en steeds meer zal herstellen. Heel veel sterkte nog!

  20. Anouk zegt:

    Jeetje wat een warboel van momenten. Het lichaam en de geest zijn zulke bijzondere instrumenten waar we gelukkig gebruik van mogen maken maar die ook ongelovelijk ingewikkeld in elkaar zitten. Wat goed dat je aan zijn bril dacht!! Wat zal hij die gemist hebben met tv kijken. Ik hoop echt dat je droom snel uit komt, dat je vader met je mee naar huis mag en weer helemaal de oude is!

  21. Dita zegt:

    Wat mooi geschreven! Sterkte x

  22. Mariska zegt:

    Wat heb je het allemaal mooi geschreven zeg. Lijkt mij inderdaad ook erg frustrerend allemaal. Maar als je vader een sterke man is komt het allemaal goed! x

  23. Sophie @LotteFanx zegt:

    Zo knap dat je dit allemaal schrijft! Je vader is inderdaad sterk en jullie ook! Hou vol, hopelijk komt het moment dat je vader geneest heel snel! X

  24. Nadia zegt:

    Ah lieve Lotte, ik vind het fijn om te lezen dat er ondanks de dingen die hij niet kan er toch ook dingen zijn die hij wel kan. En dat hij als fietsliefhebber toch even naar het fietsen heeft kunnen kijken op tv. Hou hoop <3

  25. tessa zegt:

    jeetje, wat mooi geschreven lotte. Hopelijk kan je vader snel wat woordjes tegen je zeggen. Sterkte XXX

  26. Madelinde zegt:

    Fijn om te lezen dat het steeds beter met je vader gaat. Wees vooral maar heel dankbaar, want de vriendin van mijn neef heeft donderdag een ongeluk gehad maar niet overleefd….

  27. Caitlyn zegt:

    Zo sterk geschreven, jij en je familie zijn zo moedig, echt bewonderenswaardig. Ik vind het zo sterk van je dat je dit wil delen. Heel veel beterschap nog aan je vader en verlies de hoop niet 🙂
    xx

  28. Nicky zegt:

    Met de liefde waarover jij over je papa praat, en de liefde die je laat blijken uit wat je neerschrijft, ga je hem zeker kunnen helpen zodat je samen kan springen! Ik wens je nog heel veel sterkte en moed toe! En dokters horen nu eenmaal realistisch te zijn, maar alles wat hij kan is meegenomen!

  29. Nicky zegt:

    Lotte, wat schrijf je toch mooi! Je legt er zoveel gevoel in waardoor je kunt lezen hoeveel indruk dit op je maakt! Wat natuurlijk heel logisch is, krijg er een brok van in mijn keel! Heel veel sterkte.

  30. Mieke zegt:

    Lieve Lotte, zo heftig, dit alles met je vader. Ik heb je emotionele vlog ook gezien, ik leef met je mee. Ik moet er niet aan denken dat mijn vader zoiets ou overkomen. Je vader is een sterke man, dat is duidelijk. Ik duim keihard dat hhij snel verder op knapt. De oude wordt. Dat j droom (het eerde deel dan) uitkomt. Liefs.

  31. Fleur zegt:

    Wow wat een ontzettend heftige tijd voor jou en je gezin. Ik vind het erg naar voor jullie dat je vader er zo erg aan toe is. Ik hoop dat het herstel spoedig vergaat en dat hij snel weer mee naar huis kan. Ik wens je heel veel sterkte toe met deze zware tijd. Het zal nog lang duren maar hopelijk wordt het elke dag een beetje beter. Complimenten over hoe mooi je schrijft Lotte. Je verhaal heeft me geraakt. Heel veel sterkte!

  32. Anouk zegt:

    Lieve lieve Lotte gister reageerde ik al op vlog. Wat was je intens verdrietig en ik huilde spontaan met je mee. pfff. Maar wat blijven jullie sterk dat kan ook niet anders je moet door ook voor je vader natuurlijk. En wat is het rot als je vader een stapje vooruit doet en dan er in eens weer 2 a 3 terug moet doen. Geduld hebben is hier aan de orde en dat die zwaar op de proef gesteld word is erg duidelijk. Heel veel sterkte wederom voor jullie en nog het meest voor je vader want die kanjer moet alles toch maar ondergaan en over zich heen laten komen. Ik denk aan jullie!!!

  33. Stephanie zegt:

    Pff wat schrijf je mooi en wat moet dit heftig zijn voor je vader, jou en je familie. Ik kan het me gewoon echt niet voorstellen en ik hoop alleen maar dat hij weer echt bij zal mogen komen en weer volledig zal mogen herstellen. Ik weet niet goed wat ik verder moet zeggen, behalve dat ik aan je denk en hoop op een positieve update steeds weer. Heel veel sterkte!

  34. Eilish zegt:

    Oh Lot ik leef zo met je mee. Wat moet dit vreselijk zijn. Fijn dat je ons up to date houdt <3

  35. Lotte zegt:

    Wat knap en mooi geschreven, ik heb echt heel veel respect voor je.
    Ik hoop dat er heel snel vooruitgang komt in je vaders situatie, heel veel sterkte!

  36. Nicole zegt:

    Wat mooi geschreven! Ik lees elke keer weer met kippenvel de updates over je vader. Wat is hij sterk maar jij ook! Heel mooi om te zien dat het met kleine stappen voor uit gaat. Heel veel sterkte!

  37. Amelie zegt:

    Ik blijf met je meeduimen voor een goed einde, dat alles goedkomt met je vader! Zo te lezen is het inderdaad een hele sterke man, hij moet dit kunnen! Nog steeds, veel sterkte en hopelijk kan je snel de woorden horen uit je vader mond die je zo graag wilt!

  38. Gvbelzen zegt:

    Lotte heel veel sterkte gewenst!! Ik hoop echt dat het goed komt.

    (P.S. Ik zat te denken.. Misschien is het wel heel goed dat je hierover praat (niet alleen voor jezelf), maar ook voor anderen (die onvoorichtig zijn door bijv. met alcohol op rijden; ik ken er helaas genoeg) dat diegene bewust worden van hoer ernsitg de consequenties kunnen zijn bij een auto ongeluk (dat je vader onvoorzichtig is geweest wil ik hier echt helemaal niet mee zeggen natuurlijk)

    Veel sterkte!

  39. Anouk zegt:

    Wauw, je kan zo mooi schrijven <3. Wat heftig allemaal. Ik weet zelf niet hoe het voelt, maar als ik dit zo lees weet ik dat het moeilijk is.Ik wens je heel veel sterkte. X Anouk

  40. Elise zegt:

    Weer prachtig geschreven! Hopelijk komen er snel weer nieuwe verbeteringen.ik wens je al het geluk x

  41. Sara zegt:

    Pfoh Lotte, wat heb je dit mooi geschreven en knap verwoord. Mooi geschreven is misschien wat gek om te zeggen over een periode in je leven die verre van mooi is, maar je raakt echt de kern met alles. Met je woordkeuze, met de opbouw van het stuk, met de emotie die je in dit stuk legt. Wauw, wat ontzettend knap dat je dit op zo’n manier op papier kan zetten. Dat zegt wel wat over jouw schrijverskwaliteit.
    Ik wil je heel erg veel sterkte wensen. Ik duim voor je dat het snel beter zal gaan. Dat je je vader snel mag horen praten en dat jullie uiteindelijk kunnen knuffelen en elkaar inderdaad niet meer los laten. Dat je snel weer avonturen met hem mag beleven. Dikke knuffel voor jou!

  42. Eva zegt:

    Hi Lotte,

    want onzettend dapper van je hoe je hier zo open mee omgaat en hoe mooi je je gevoelens verwoord hebt, ik krijg er tranen van in mijn ogen! Ik wens jou, je familie en je vader enorm veel sterkte toe, ik ken je vader natuurlijk niet, maar als ik het zo lees is is het een taaie die je niet zomaar klein krijgt, ik hoop met heel mijn hart dat je droom uitkomt!

    Veel liefs

  43. Marleen zegt:

    Wat fijn dat er verbetering is, al is het nog zo klein. Ik blijf het dapper vinden dat je deze mega persoonlijke blogposts deelt. Blijf sterk (en soms helemaal niet; je kunt je gevoelens niet blijven verkroppen) en hopelijk blijft je vader vooruitgaan!.

  44. Vita zegt:

    Lotte, wauw wat een verschikkelijk heftig verhaal. Ik volg je youtube kanaal al lang maar ik had nog nooit op je blog gekeken. Je vertelde in je filmpjes een paar weken geleden dat je vader in het ziekenhuis lag. ik wist niet wat er met hem was en vond het naar voor jou maar ik dacht dat hij messchien een heftige operatie moest ondergaan waarbij hij heel lang moest herstellen in het ziekenhuis. tot net, ik keek net een filmpje van je waar je vertelde dat je op je blog over je vader schrijft. ik ben omgeveer zo’n half uur geleden gelijk naar je blog gegaan en heb het eerste artikel over je vader opgezocht… Bij de eerste alina’s liepen de tranen al over mijn wangen.
    Van het eerste artikel, naar het tweede artikel om die te lezen. ik ken jou niet ( behalve van je filmpjes en had je ontmoet bij veed ) maar het enige wat ik dacht was ‘hoe mag dit kunnen gebeuren’. Ik was ondertussen echt in huilen uitgebarst over hoe heftig en erg ik dit voor je vind. Oke poeh dacht ik toen ik met artike 2 klaar was. op naar artikel 3. Toen ik begon met het lezen van het eerste artikel zat ik nog beneden op de bank maar ondertussen ben ik in mijn bed gaan liggen om rustig alles te lezen.
    artikel 3 over je vader… ik las dat je vader voor uit ging ( zo zag ik het ) en zat ik met een kleine lag van blijdschap maar tegelijke tijd tranen te lezen. maar toen ging het weer achteruit…
    Ik voel dat het goed komt ! ik geloof niet in waarzegsters en die shit maar jij voelt zo veel liefde voor je vader dat ik weet dat hij dat voelt.

    Ik wil je heeel veel sterkte wensen meid ! Ik vind het heel bijzonder dat je voor een deel door kan gaan met je leven. Ik denk dat ik bij mijn vader was of in bed lag maar veder niks zou willen.
    Jij & je vader zijn heel sterk !

    Sterkte lotte !
    ik hoop enorm erg dat het goed mag komen.

    Kusjes Vita

Home About Contact
sluit