Beseffen, rouwen, loslaten.

{ 04 oktober }

IMG_2368

Het is twee maanden geleden dat mijn vader overleed. In het begin trok ik alles prima en voelde ik me af en toe zelfs een emotieloos ijskonijn, maar nu wordt het moeilijk. Ik heb het zwaar. Niet de hele dag door, maar wel meerdere keren per dag ‘eventjes’. Ik ben een binnenvetter en praat in het echte leven niet graag over hoe ik me voel (en kan dat eigenlijk ook niet zo goed, dat heb ik van mijn vader – thanks pap). Maar ik wil wel mijn gedachten kwijt, omdat opkroppen niet altijd de beste keus is (beter gezegd: nooit), en ik wil ook dat ze gehoord worden. Fijn dat ik een blog heb waar ik me kan uiten.

De eerste weken waren we (mama, haar vriend en mijn zus) vooral bezig met regelen en opruimen. Papa’s uitvaart moest worden geregeld en zijn huis moest leeg. Dat was natuurlijk al zwaar en confronterend. In mijn vaders huis kwamen we erachter dat hij heel veel dingen van vroeger had bewaard. Tekeningen van Anna en mij van toen we klein waren, hele boekwerken aan liefdesbrieven van mama, zijn schooldiploma’s, post van zijn eigen ouders, een heleboel foto’s, allerlei afscheidsboeken van probleemjongeren van wie hij groepsleider was, en zelfs een hele stapel ontvangen kerstkaarten. Het liefst wilde ik alles stuk voor stuk lezen en bekijken, maar daar was helemaal geen tijd voor. Hup hup, snel beslissen of we het wilden bewaren. Ja? In de doos. Nee? In de vuilnisbak en weg ermee. Dat was moeilijk, maar ik dacht dat het daarmee gedaan was.

Vergeten was ik, dat er ook nog allerlei andere dingen moesten worden geregeld. Het beheren van papa’s bankrekeningen (wat nog een heel gedoe is als niemand bevoegd is zich in zijn bankzaken te mengen), het ontdekken welke abonnementen hij had en die vervolgens stopzetten, heel veel verzekeringsmaatschappijen bellen, regelen dat zijn post voortaan bij ons thuis wordt bezorgd, het schoonmaken van het huis (dat inmiddels behoorlijk smerig was door alle maanden dat papa in het ziekenhuis lag en er dus niemand thuiskwam), mensen op de hoogte brengen, en het zetten van een heleboel handtekeningen als ‘erfgenaam’, onder teksten waarvan je eigenlijk maar de helft begrijpt. Je begrijpt wel, dat tijd om te rouwen ontbrak. Al deze weken had ik het gevoel dat mijn vader zo binnen kon lopen om ons te helpen, en ons nonchalant uit te lachen omdat ons eigen huis volgepakt stond met zíjn spullen, waardoor we nog maar net een looppad hadden. Ik besefte totaal niet dat hij er niet meer is, dat papa nooit meer terug zou komen, dat mijn vader dood is.

Het was een opluchting toen alles gedaan en geregeld was, er viel een enorme last van al onze schouders. Ik kon het bloggen weer rustig oppikken, Anna heette haar kersverse groep kleuters welkom, en mama had eindelijk tijd om de markt op te gaan, boodschappen te doen en voor óns huishouden te zorgen. Maar toen merkte ik dat ik het lastig kreeg. Na al die drukke weken vol met stomme dingen, was het nu of ik in een gat viel. Waar ik normaal gesproken te weinig tijd in een dag had, wist ik mijn dagen nu amper te vullen. Klinkt gek, maar ik mistte het om naar het ziekenhuis te gaan, om met Anna en mama in papa’s huis rond te lopen, en om door zijn spullen te gaan. Nu had ik ineens weer tijd voor mezelf, maar het voelde helemaal niet prettig. Uit het niets kwam dan eindelijk het echte verdriet, het gemis, en het kwam hard binnen.

Een maand geleden waren we in het ziekenhuis, voor een laatste gesprek met de behandelend arts van mijn vader. Toen papa overleed, was zijn arts op vakantie. We hadden daardoor nooit ‘afscheid’ kunnen nemen van elkaar, wat ervoor zorgde dat de ziekenhuisperiode nog niet afgedaan was. Tijdens het gesprek wilden we graag uit zijn mond horen wat er nu eigenlijk was gebeurd, die ochtend dat papa overleed. Er was namelijk geen écht duidelijke doodsoorzaak. Wat ging er nu mis? Wie was er voor het laatst bij hem, en wanneer? En wat was toen papa’s status? Op al onze vragen gaf de arts uitgebreid antwoord. Maar te verwachten was, dat ook hij niet met zekerheid kon zeggen wat de complicatie precies was, waardoor mijn vader uiteindelijk moest worden gereanimeerd. Dat was jammer, maar het was te verwachten. Misschien was papa gewoon op van het vechten, de vraag is alleen: gaf hij het ook mentaal op, of was het zijn lichaam dat het niet meer aankon? Daar denk ik nog veel over na, maar ik probeer me er overheen te zetten. We zullen het nooit weten en daar moet ik me bij neerleggen.

Zoveel dingen herinneren me aan papa. Toen we voor dat laatste gesprek in het ziekenhuis waren, zaten we beneden op Anna te wachten in de kantine. Recht voor mijn neus, zat een man van mijn vaders leeftijd, in een badjas, met sloffen aan, met infusen in zijn handen en een sonde in zijn neus, met naast hem een looppaal met allerlei medicijnen in zakken eraan. Net als papa toen. Hij deed me door zijn doen en laten enorm aan mijn vader denken. Ik brak toen ik zijn kleinkind enthousiast op hem af zag rennen, en de man het jongetje een knuffel gaf en hem op schoot nam. Mijn kinderen zullen mijn vader nooit kennen, en papa zal nooit weten hoe het is om opa te zijn. Die gedachten deden me pijn. Ik huilde en liet me troosten door mama.

014faadd0dc9bff5b586f7d03ceec57aaf8e69bfb7

Papa als kind op het strand met zijn vader

Ook op vakantie heb ik veel aan mijn vader gedacht. Papa was verzot op de zee en het strand. Hij hield van mooi weer en zat graag uren in de zon, in een klapstoel met een boek van Robin Hobb in zijn hand. Hij was dan ook gek op Frankrijk, waar de zomers altijd prachtig zijn. Toen Joey en ik op het strand bij St. Tropez waren, zaten we naast een wat ouder stelletje. De man zat in precies zo’n klapstoel, met, jawel, een boek van Robin Hobb. Af en toe keek hij op en genoot hij zichtbaar van het mooie zee-uitzicht, maar al snel was hij dan weer verdiept in zijn boek. Precies papa. Veel heb ik gedacht hoe ontzettend jammer ik het vind dat ik papa niet kan vertellen hoe mooi het hier is, naar welke leuke steden we zijn geweest en hoe geweldig hij het hier zou vinden. En dat maakte me dan weer verdrietig, iedere dag weer.

Het weekend voordat we op vakantie gingen, hebben we papa’s as uitgestrooid. Hij groeide op in Zeeland en was vaak te vinden bij de Vrouwenpolder. Als kind was hij al gek op de zee. Voor zijn as hadden we dan ook meteen allemaal dezelfde plek in gedachten: de zee in Zeeland. Met papa’s zussen hebben we de as uitgestrooid, op een bewolkte dag. Het treurige weer maakte het uitstrooien van de as compleet, het was precies hoe ik me voelde. Treurig. Ieder hoopje as dat door de wind werd meegenomen en later in zee landde, voelde als een stukje vrijheid. Nu kon papa écht vrij zijn, en heengaan waar hij wilde. Samen, met de familie, hebben we deze moeilijke periode afgesloten. Nu kan ik het wat meer loslaten. Hoewel ik papa natuurlijk nóóit helemaal zal loslaten, want hij is en blijft mijn papa. Voor altijd.

52 reacties op “Beseffen, rouwen, loslaten.”

  1. Helena zegt:

    Wat erg voor je allemaal.. Het moet vreselijk moeilijk zijn om iemand te laten gaan die je zo dierbaar is. Houd je sterk, het komt wel goed. xxx

  2. Yvonne zegt:

    Ik heb dit stuk met tranen in mijn ogen gelezen. Wat mooi geschreven. Zo ontroerend maar ook verdrietig. Ik kan me zo voorstellen dat het gemis juist sterker wordt na de drukte. Heel veel sterkte; ik hoop dat er snel een dag komt dat het wat draaglijker voelt en dat je zonder al te veel pijn of vragen aan hem kunt denken. En goed van je dat je hier je hart hebt gelucht!

  3. Femke zegt:

    Ik heb kippenvel, wat heb je dit toch weer onwijs mooi geschreven. Je kunt het dan misschien niet zo goed uitspreken, maar schrijven kun je het wel. Ik hoop dat je het mede hierdoor een plaatsje kunt gaan geven want het gemis en verdriet zal vast blijven. Ook al gaat het wat beter, ik hoop dat het goed met je blijft gaan. Dat je nog veel aan je vader mag denken, aan alle mooie herinneringen die je aan hem hebt. Hij zal altijd een groot onderdeel van jou blijven, wat je goed moet (maar zeker zal) koesteren. Sterkte meis!

  4. Tirza zegt:

    Mooi dat je zit zo deelt, misschien helpt het je om de dingen die je graag aan hem wilt vertellen op te schrijven door middel van een brief of een dagboek dat je het toch een soort van tegen hem verteld! Sterkte ?

  5. Julia zegt:

    Hoi Lotte, wat een ontroerend en mooi stuk. Mijn vader is een paar jaar geleden overleden, dus ik herken wat je beschrijft heel erg. Inderdaad de eerste tijd vooral bezig zijn met allerlei dingen regelen en daarna begint het echte rouwen pas. Dikke knuffel

  6. Nienke zegt:

    Wat vreselijk verdrietig. Veel sterkte Lotte, meer kan ik niet zeggen…

  7. Sharity zegt:

    Een dikke knuffel voor jou lieve Lotte. De klap komt altijd later.. & dat is moeilijk. Ik kan niet anders zeggen dan dat t een rot periode is waar je doorheen moet. Maar besef ook dat je je zo mag voelen. Het is niet erg, het hoort bij je proces. Beetje bij beetje slijt je verdriet en ga je meer aan de mooie herinering denken. Mijn vriend heeft helaas beide ouders niet meer, het verlies van zijn moeder maakte ik mee in onze relatie, nu 10 jaar geleden. X

  8. Sophie zegt:

    Oh lotte, ik begrijp je als geen ander. Ik heb gelukkig niet het gedoe gehad van jou eerste maand(en). Mijn ouders waren op het moment van overlijden nog gelukkig getrouwd. Ik herken me echter in ieder woord van je wat daarna komt. Het gat, na de drukke week en de uitvaart. Ik heb dat opgevuld met school, school en nog meer school. Ik had toch niets anders… Toen ik die zomer op vakantie ging met mijn vriend kreeg ik het nog moeilijker. Daar zat ik dan op het balkon met een biertje in mijn hand met mijn vriend. Ik heb gehuild tot het niet meer ging. Dat biertje drinken op vakantie was echt papa en mij zn ding! Het besef dat die dingen nooit meer zo zijn is zo moeilijk en hard. Je komt op de gekste momenten de confrontatie tegen. Ik bewonder je ook enorm dat je alles zo snel op hebt gepakt ondanks dat je beste vriendin ook nog ging verhuizen. Zelf begin ik nu, na dik anderhalf jaar, weer te leven zoals het hoort op mijn leeftijd. Ik vind je enorm krachtig en sterk! Jullie pap zal trots op je zijn en ik weet zeker dat hij ook in frankrijk op een wolkje boven de zee lag te zonnen!

  9. Maaike zegt:

    Wat heb je dit ontzettend mooi opgeschreven. Ik heb het niet droog gehouden want je verhaal raakt me. Heel veel sterkte!

  10. lieke zegt:

    Ik vind dat je het super mooi hebt geschreven. Bij het lezen kreeg ik een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Ik vind je zo’n mooie en lieve meid en weet zeker dat je het nog heel ver gaat brengen.X

  11. Kristen zegt:

    Heel erg herkenbaar. In het begin voelde ik me vaak schuldig omdat ik niet echt kon rouwen. Nog steeds heb ik het gevoel dat ik het niet besef. In het begin, maar nu ook soms, zie ik in een flits mijn papa op straat lopen. Als ik dan opnieuw kijk, dan besef ik dat die man totaal niet op hem leek. En de gedachte dat je kinderen jouw vader nooit zullen kennen en andersom, dat is iets heel moeilijks. Deze zomer is mijn zus getrouwd en dan voel je het gemis echt. Het is gek, maar ik haal er echt troost uit dat jij de dingen neerschrijft die ook ook allemaal (ge)voel(d heb). Veel sterkte, Lotte! Wees lief voor jezelf!

  12. Lotte zegt:

    Ah ik kreeg echt kippenvel toen ik dit las, het raakt me.
    Ik heb heel erg veel bewondering en respect voor hoe je met dit alles omgaat, je bent echt een onwijs sterk persoon. Dat je soms dan breekt is helemaal begrijpelijk en ook iets wat je zeker toe moet laten, je bent je vader verloren en dat is vreselijk. Heel veel sterkte Lotte!

  13. Mara zegt:

    Lieve Lotte, wat heb je het prachtig verwoord. Ook voor mij is het zo herkenbaar. Als je nog druk bent met van alles regelen kom je er haast niet aan toe om te rouwen, maar als je eenmaal weer tijd voor jezelf hebt en weer aan de gang gaat met de dagelijkse dingen wordt het ineens zo moeilijk. Het moeilijkste vond ik dat het leven van iedereen om mij heen doorging, terwijl mijn leven stil stond. Nu is het alweer twee jaar geleden, en vergeten doe ik niet. Maar het verdriet, het wordt draagzamer. Natuurlijk zijn er momenten dat het zwaar is en dat je beseft dat hij dingen nooit zal kunnen meemaken, dat hij echt niet meer terug komt, maar uiteindelijk krijgt alles een plekje. Daar mag je zoveel tijd voor nemen als je wil, ook al lijkt het soms alsof je sterk moet zijn en door moet gaan. Ik wens je veel sterkte en geluk toe, en ik denk dat je pappa heel trots op je is!

  14. Stephanie zegt:

    Wauw wat prachtig geschreven. Zo begrijpelijk dat het echte besef nu pas komt en dat het echte rouwen nu eigenlijk pas begint. Meer dan je heel veel sterkte wensen kan ik eigenlijk niet doen, helaas. Heel veel sterkte dus en een dikke knuffel!

  15. Nienke zegt:

    Wat mooi geschreven weer, kippenvel. Ik wil je veel sterkte wensen om dit een plekje te geven en je nogmaals laten weten dat ik je ontzettend sterk vind en het heel knap vind dat je hier zo persoonlijk over kunt schrijven. Heel veel sterkte!

  16. Renske zegt:

    Wauw, prachtig geschreven. Ik heb er kippenvel van. Zelf weet ik niet hoe het is om een ouder te verliezen, maar aan het begin van de zomer overleed de vader van een vriendin. Wat een herkenning, al die emoties, het hollen en stilstaan, de ‘onverwachte’ huilmomenten. Enorm heftig lijkt mij dat. Jouw gevoelens heb je ontzettend bijzonder en sterk beschreven. Ik wens je alle sterkte toe!

  17. Loïs van de Ven zegt:

    Wauw, prachtig geschreven!
    Heel erg veel sterkte in deze moeilijke tijd!
    Jij komt er wel.

  18. Rahma zegt:

    Ik moet zeggen dat ik niet snel tranen in mijn ogen krijg, maar hierdoor kreeg ik het echt wel. Ik wens je heel veel sterkte Lotte!

  19. Michelle zegt:

    Wauw Lotte, wat ontzettend mooi geschreven, maar wat heftig allemaal. Hartstikke knap hoe jij al je gevoelens kunt verwoorden en met ons wil delen. Je bent een topper! Heel veel sterkte de komende tijd ook voor je lieve moeder & zus. Dikke knuffel <3

  20. Marloes zegt:

    Oh Lotte, wat ontzettend heftig moet dit zijn. Ik kan me er niets bij voorstellen dat ik een van mijn ouders zou moeten missen en toch, als ik jouw blogs lees, doet dat pijn en stromen de tranen over mijn wangen. Wat schrijf je deze blogs goed en mooi en hoe fijn dat je je op deze manier wèl kan uiten. Lieve Lotte, heel veel sterkte voor jou en iedereen die van jouw lieve papa houdt!

  21. Pfff Lotte, wat heftig… Ik kan me denk ik niet voorstellen hoe jij je moet voelen… Als ik zo’n dingen lees ben ik telkens zo bang dat zoiets mij ook ooit zal overkomen, dat ik iemand zal verliezen van wie ik zoveel hou… En op een dag zal dat sowieso gebeuren… Alleen is het zo oneerlijk als het veel te vroeg gebeurt. Je hebt dit weer ontzettend mooi beschreven, hopelijk helpt het je wat om je verdriet te verwerken. Ik wil je heel veel sterkte wensen!

  22. Lieve Lotte ik vind het echt heel erg voor je wat er allemaal is gebeurd, ik heb dit gelezen met tranen in mijn ogen. Ik hoop dat je je snel weer beter voelt. Dikke kus en heel erg veel stekte!?❤️

  23. Caitlyn zegt:

    Ik schrijf dit met tranen in mijn ogen. Je bent zo sterk Lotte en het is enkel maar positief dat je op je blog je verdriet probeert te verwerken. Opkroppen is inderdaad de oplossing niet, daar ga je aan onderdoor. Zo mooi dat je dit met ons – complete vreemdelingen – wilt delen. Je bent een voorbeeld voor hoe je hiermee omgaat en ik wens jou en je familie heel veel sterkte en warme harten toe. Het verdriet slijt, maar het blijft altijd. Laat het toe en je zal aan je vader kunnen denken zonder verdrietig te worden na verloop van tijd, maar hoe lang die tijd is hangt volledig van jezelf af en laat je niet pushen. Verdriet verwerken moet je zelf doen en daar wens ik je veel succes mee!
    xx

  24. Femke zegt:

    Tranen in mijn ogen, kippenvel. Ik heb er geen woorden voor.. Lieve Lotte, ik geef je een hele dikke digitale knuffel <3 Heel veel sterkte.

  25. Tamara zegt:

    Wat heb je het weer mooi beschreven Lotte. Ik krijg er tranen in mijn ogen van. Echt heel knap! En ik wens je heel veel sterkte <3

  26. Miranda zegt:

    Wauw, dit heb je ontzettend mooi geschreven.

  27. Teddy zegt:

    Jeetje, wat heftig allemaal. Wel heel erg goed dat je het van je af schrijft, want opkroppen is inderdaad niet verstandig. Heel erg veel sterkte nog…

  28. mooi stuk geschreven Lotte!!! Het is en blijft zwaar… Zulk verlies! Sterkte nog!!

  29. margriet kuper zegt:

    mooi geschreven. Ik snap heel goed dat nu pas alle herinneringen en het verdriet naar boven komen. Daar staat geen tijd voor… je komt in een rustigere periode en hebt tijd om te denken en missen. Ik ben mijn vader al verloren op mijn 12e en ik denk ook dingen als; hoe zou hij mijn vriend hebben gevonden etc… sterkte !!

  30. Sarah zegt:

    Ah lieve lieve Lotte, wat ontzettend knap hoe je dit hebt verwoord. Prachtig geschreven, en ook heel ontroerend en herkenbaar.. Veel sterkte meid, je bent ontzettend dapper!

  31. Aarti zegt:

    Lieve Lotte,
    Ik wens je veel sterkte ermee ik weet hoe moeilijk het is het loslaten het rouwen pas als het rustig is dan komt het besef en dat maak het moeilijk . Doe rustig aan en super veel liefs gewenst Aarti

  32. Sabrina zegt:

    Heel veel sterkte!

  33. Ellis zegt:

    Ook al ken ik je natuurlijk niet persoonlijk, klinkt het alsof ik je al jaren ken aan je verhalen te lezen Heel mooi en je kan jezelf ook heel mooi verwoorden. Klinkt (helaas) allemaal erg bekend. Mijn vader is 11 jaar geleden overleden toen ik 12 jaar oud was (ben inmiddels 23). De eerste periode is echt klote (om het zo te verwoorden) Ik weet nog goed dat we (mijn moeder, broer en zus) een kist moesten uitzoeken, dat moment vergeet ik nooit meer, verschrikkelijk en onrealistisch! Ook had ik in het begin het gevoel dat ik geleefd werd, iedereen toonde interesse en vroeg hoe het met me ging, en na ongeveer 1 jaar was dat over. Alsof men toen wilde zeggen van ‘nu is het goed, nu vragen we het niet meer’ Ook vond ik het zelf heel lastig om erover te praten, steeds weer geconfronteerd te worden met het gemis.

    Zoals ook hierboven iemand schreef, het verdriet slijt heel langzaam, maar je vader vergeet je nooit meer. Mooie herinneringen zullen je altijd bijblijven. Het enige positieve wat je hieruit kunt halen is dat je wéét wat belangrijk in het leven is. Je hebt gelukkig je moeder, je zus en je vriend. Zoek steun bij hen, zij begrijpen je! Ik lees graag je persoonlijke updates en ik vind het fijn om te weten hoe het nu met je gaat. Nogmaals veel sterkte de komende tijd xxx

  34. M. zegt:

    Lieve Lotte, je hebt ons laten zien -doordat je jezelf heel goed en mooi kunt verwoorden- hoe krachtig en liefdevol je bent als persoon. Ik hoop dat je daarmee inziet hoe sterk je bent als je jezelf toelaat om kwetsbaar te zijn. Geloof in jezelf en wees niet te streng als het aankomt op rouwen. Gun jezelf de tijd. Je mag heel trots op jezelf zijn Lotte!

  35. Desiree zegt:

    Wow lotte! Kippenvel! Goed dat je toch ergens je verhaal wilt doen. Prachtig geschreven. Je bent een super krachtige vrouw. Dat blijkt wel uit het feit hoe snel jij alles weer hebt opgepakt! Dat je nu pas echt gaat beseffen wat er allemaal gebeurd is, is meer dan logisch.. gun jezelf de tijd! Je doet het super! Ik kan niets anders zeggen dan dat ik trots op jou ben!

  36. Amy zegt:

    Tranen in m’n ogen.. Mooie woorden en ik vind het knap hoe je het doet. Sterkte en laat je steunen door alle lieve mensen om je heen!

  37. michelle zegt:

    Hele dikke knuffel!

  38. Suzanne zegt:

    Heel erg mooi geschreven en op dit soort momenten staat je verstand op nul en ben je alleen maar bezig met overleven en doorgaan. Nu komt het rouwen. Mooi dat je op deze manier toch je gevoelens kunt uiten.

  39. K zegt:

    “Mijn kinderen zullen mijn vader nooit kennen, en papa zal nooit weten hoe het is om opa te zijn. Die gedachten deden me pijn. Ik huilde en liet me troosten door mama.”

    Dit stukje is zo herkenbaar, en doet zoveel pijn. Ik heb het met moeite droog gehouden tijdens het lezen van dit stukje. Ik verloor zelf in 2011 mijn vader en dat blijft heel erg pijn doen. Vriendinnen die vertellen hoe blij hun vaders zijn dat ze opa zijn geworden, en écht, ik gun het ze. Maar wat had ik dit zelf mooi gevonden, maar vooral, wat had mijn vader er van genoten.

    Het verdriet zal altijd blijven lieve Lotte, maar over een tijd leer je er wel een soort van mee omgaan. Ik hekel uitspraken als ‘ooit heb je er vrede mee’, want hoe kun je nou vrede hebben met het verlies van één van je ouders op een veel te jonge leeftijd, iemand die nog zo van het leven genoot….. Gelukkig lees ik dat je veel mooie herinneringen hebt, blijf je daar aan vasthouden! Dan is hij altijd, overal bij je.

  40. Laura zegt:

    Als ik hier al zit te huilen om wat jij schrijft, dan kan ik me haast niet voorstellen hoe jij je moet voelen. Maar ik merk aan je teksten dat je zó sterk bent! Heel veel liefs! <3

  41. Hester zegt:

    Ook kippenvel hier. Ik denk inderdaad dat het in het begin makkelijker was omdat je toen nog nuttig bezig was en druk was; dan heb je simpelweg minder tijd om na te denken en ben je ook minder alleen. Ik hoop dat je het goed kan verwerken en daarbij de steun krijgt die je nodig hebt, maar man, wat heftig.

    <3

  42. Maria zegt:

    Ik moet iedere keer huilen als ik de stukjes over je vader lees. Heel veel sterkte!

  43. Melisa zegt:

    Je hebt het weer erg mooi en ontroerend geschreven. Ik wil je nog altijd erg veel sterkte wensen, dit moet verschrikkelijk voor je zijn.

  44. Wat een prachtig verhaal Lotte, blijf me verbazen hoe je dit allemaal op papier zet. Heb hier echt ontzettend veel respect voor! Sterkte X

  45. lifetimes zegt:

    Wauw, wat een heftig stuk. Je hebt het echt onwijs mooi geschreven! Ik zit met kippenvel op mijn armen en ik zou je even een dikke knuffel willen geven. Heel veel sterkte en blijf vooral je gevoelens delen op je blog als dat rust geeft. Xx

  46. Nicole zegt:

    Heel mooi geschreven Lotte, je vader zal erg trots op je zijn! Heel veel sterkte XXX

  47. Marjan zegt:

    Lieve Lotte,

    6 jaar terug (toen ik 18 was) verloor ik mijn vader aan een hartinfarct. Ik heb het daar ook ontzettend moeilijk en zwaar mee gehad. Ik voelde me precies hetzelfde als wat jij nu voelt, dat het na twee maanden opeens ‘binnenkomt’. Daarvoor was ik inderdaad ook echt een soort van ijskonijn, en kon ik niet huilen.
    Na die twee maanden heb ik heel wat tranen gelaten.

    Nu, 6 jaar later ben ik opgegroeid tot een sterke vrouw, een vrouw waar mijn vader trots op zou zijn geweest.
    Natuurlijk is het nog steeds wel eens moeilijk, dat zal het ook altijd blijven.
    Het feit dat ik de man van mijn dromen heb ontmoet en mijn vader me nooit naar het altaar kan begeleiden steekt namelijk ontzettend.

    Ik hoop dat je uit mijn verhaal wat kracht kan putten, want het is zo ontzettend moeilijk!
    Iedereen rouwt op zijn eigen manier, er is geen goede op slechte manier om het te doen.
    Haal steun en kracht uit je dierbaren.

    Heel veel liefs

  48. Tara zegt:

    Wat een ontroerd stukje weer Lotte.. Wel heel mooi geschreven. Gelukkig heb je zulke lieve mensen om je heen. Xx

  49. Sharon zegt:

    Lotte, als ik je hoor praten in je filmpjes hoor ik het verdriet in je stem, misschien horen anderen het wel niet of jij zelf misschien wel niet. Maar dat jij doorgaat ondanks het verdriet geeft aan dat je zp sterk bent! Zo heftig wat jij meemaakt en mee hebt gemaakt. Ik hoop dat je veel steun haalt uit alle reacties en de mensen om je heen. X

  50. Mariska zegt:

    Ik lees het verhaal nu pas (liep wat achter), maar wat heb je dit mooi geschreven, ondanks dat het onderwerp niet leuk is. Heb het met tranen in mijn ogen helemaal uitgelezen en kan me er weinig bij voorstellen hoe dat zou zijn.. Hoop dat je het toch ergens een plekje kunt geven al klinkt dat misschien heel raar. x

  51. Charlotte zegt:

    Pfff.. Tranen en kippenvel bij het lezen van dit artikel. Er zijn zo veel dingen die ik herken.. Mijn vader is nu 2 jaar geleden overleden en je blijft altijd momenten houden die pijn doen en waarbij je zou willen dat hij er nog bij was. Maar ik weet zeker lieve Lotte, onze vaders kijken van boven op ons neer en beschermen ons. Ze zullen altijd bij ons zijn, in onze harten, herrinering en van boven af. Ook al kunnen we ze niet meer beet pakken of tegen ze praten… Dat gevoel is enorm rot maar we moeten het accepteren. Je bent sterk lieve Lotte <3

Home About Contact
sluit