Films die ik de afgelopen tijd heb gezien #27

{ 23 september }

movies

Daar ben ik weer met mijn filmreviews! Bereid je voor, want het zijn films met heftige verhalen. De meeste dan. En volgens mij is dit voor het eerst, maar: ik vond deze films allemaal goed, stuk voor stuk! Ditmaal in de mix: Vaiana, Prisoners, To The Bone, Dry, Carrie Pilby, Sand Castle, Lion en Kiss And Cry.

Dry (2015)

Halima (Zubaidat Ibrahim Fagge), de dertienjarige dochter van arme ongeschoolde ouders wordt gedwongen in het huwelijk te treden met een zestigjarige man die haar voortdurend verkracht. Ze raakt zwanger en ondergaat de medische gevolgen en het sociale stigma van een bevalling die haar lichaam ernstig beschadigt. Ze wordt daarop door haar echtgenoot verlaten en gediscrimineerd in de samenleving. Ze ontmoet een tijd later Zara (Stephanie Linus), een arts die ook een verschrikkelijke jeugd heeft gekend, en krijgt hulp en steun van haar.

Dry vond ik echt een héle heftige film. Het laat onderwerpen zien waar we weleens iets over horen, maar die verder nogal ver van ons af staan. Halima wordt uitgehuwelijkt aan een nare, oude man die meer dan drie vrouwen heeft en hen allen slecht behandeld. Als Halima wordt verkracht en terug wil naar haar ouders, wordt dat niet geaccepteerd en wordt ze verstoten door haar vader. Vervolgens raakt ze zwanger, bevalt onder erbarmelijke omstandigheden van een kind, en wordt daardoor ziek. En nu ze ziek is en haar lichamelijke klachten steeds ernstiger worden en ze zelfs bijna doodgaat, wil niemand iets met haar te maken hebben. De mensen in haar dorp vinden Halima vies, lachen haar uit en bekogelen haar zelfs als ze langsloopt. En dan te bedenken dat dit dagelijks gebeurt in sommige Afrikaanse landen en dat deze film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Echt vre-se-lijk, ik heb gejankt als een kind en mijn hart brak. De film Dry heeft me ontzettend geraakt. Het verhaal wordt niet mooier of slechter gemaakt dan het is; je ziet gewoon the real deal. En dat maakt Dry juist zo sterk. Een heel bijzondere, ontroerende dramafilm.

Cijfer IMDb: 7,4. Mijn cijfer: 8,5.

Sand Castle (2017)

Sand Castle volgt een militaire eenheid die in een onveilig Iraaks dorpje, Baqubah genaamd, een watersysteem moet repareren. Sommige dorpelingen stellen hun komst op prijs, maar er zijn inwoners die hun nabijheid als vijandelijkheid opvatten. Zij zien hen liever vertrekken en zijn bereid geweld toe te passen.

Zelf kijk ik liever niet naar oorlogsfilms, maar om Joey tegemoet te komen besloot ik Sand Castle een kans te geven. De film vertelt vooral het verhaal van de jonge Matt Ocre, die zich eigenlijk niet helemaal thuis voelt in het leger en het liefst geen actieve missies doet. Eronderuit komen kan hij niet, dus voor hij het weet zit hij middenin de vuurgevechten, vliegen de bermbommen hem om de oren, en krijgt hij te maken met moeilijk verlies. Door Sand Castle beleef je de oorlog niet alleen vanuit de Amerikaanse militairen, maar ook vanuit het perspectief van de burger. Zij zijn eigenlijk een beetje boos op de Amerikanen, maar vooral bang dat de situatie nog meer zal escaleren. Dat vond ik wel waardevol aan de film; dat je ook eens ziet hoe zo’n ‘invasie’ van militairen voor de inwoners van Irak voelt. Wat heftige scènes betreft: er zitten er een paar in die ik wel schokkend vond, en waar ik ook letterlijk van schrok. Maar het viel me nog alles mee, het is niet zo dat de film enkel actie en ‘pief-paf-poef’ is, gelukkig. Ik zou de film als een dramatische actiefilm beschrijven. Het verhaal had wel iets sterker kunnen worden uitgevoerd, vandaar dat mijn cijfer niet zo hoog is. En daarbij kwam nog dat ik het einde van de film heel suf vond.

Cijfer IMDb: 6,3. Mijn cijfer: 6,5.

To The Bone (2017)

Ellen (Lily Collins) is een weerbarstig, 20-jarig meisje dat lijdt aan anorexia. Het grootste gedeelte van haar tienerjaren heeft ze doorgebracht in verschillende herstelprogramma’s, maar helaas zonder succes. Haar familie is vastbesloten om een oplossing te vinden voor haar probleem en stuurt haar naar een tehuis voor jongeren dat onder leiding staat van een onconventionele dokter. Ellen, verrast door de ongebruikelijke regels en gecharmeerd door haar medepatiënten, moet haar verslaving onder ogen komen.

Waar het vandaan komt weet ik niet, maar ik heb altijd al een fascinatie gehad voor eetstoornissen. Ik heb denk ik alle documentaires en films over dit onderwerp al gezien. Zo ook de vrij nieuwe film To The Bone, die sinds kort op Netflix staat. Wat ik mooi vond aan To The Bone, is dat het niet alleen de kant van het ‘ik wil niet eten’ laat zien, maar ook wat een eetstoornis (sociaal-)emotioneel met iemand doet. De hoofdpersoon, Ellen, wil bijvoorbeeld niet graag worden aangeraakt en ze heeft een hoge muur om zichzelf heen. Ook die kant is heel moeilijk en zwaar. Ik heb enorm bewondering voor actrice Lily Collins en hoe zij Ellen heeft neergezet in To The Bone. Echt een goede actrice. Sommige scènes vond ik wat zweverig, maar het uiteindelijke verhaal is echt meeslepend en pakkend. Ik was duidelijk onder de indruk!

Cijfer IMDb: 6,9. Mijn cijfer: 7,5.

Lion (2016)

Een 5-jarige Indiase jongen raakt verdwaald in de straten van Calcutta, duizenden kilometers van huis. Hij overleeft vele uitdagingen waarna hij door een stel in Australië wordt geadopteerd. 25 jaar later besluit hij op zoek te gaan naar zijn verloren familie.

Weer zo’n dramatisch verhaal – sorry! Ik kijk gewoon graag naar drama’s, het liefst als ze waargebeurd zijn. Lion is één van de mooiste films die ik ooit heb gezien. Het eerste stuk van de film laat zien hoe de 5-jarige Saroo met zijn moeder, broer en zusje leeft in India. Ze zijn arm, maar wel gelukkig met elkaar. Als zijn grote broer ‘s nachts gaat werken, en Saroo smeekt om één keertje mee te mogen, raken ze elkaar kwijt en verdwaalt Saroo. De paniek bij dit 5-jarige jongetje kwam zó bij mij aan, de tranen biggelden over mijn wangen. Echt hartverscheurend. Na door een aantal verkeerde mensen te zijn opgevangen, komt Saroo uiteindelijk terecht bij een pleeggezin in Australië. Daar heeft hij een nieuwe ‘broer’, die ook uit India komt. Hoe lief zijn nieuwe familie ook is en hoe goed hij het ook voor elkaar heeft, Saroo mist iets. Hij wil terug naar zijn verloren familie. Maar de vraag is: waar woonde hij als klein jongetje? De film vertoont een lange, helse zoektocht naar zijn roots. Dat op zich is al heel heftig, maar Lion laat ook zien wat deze zoektocht met de pleegouders van Saroo doet. Zijn pleegouders zouden natuurlijk superblij zijn als Saroo zijn moeder en broer terugvindt, maar aan de andere kant brengt het ook veel verdriet met zich mee. Die verhaallijn maakt de film Lion nóg sterker. Needless to say dat ik enorm onder de indruk was van Lion. Niet alleen van het verhaal, maar ook van het acteerwerk van de 5-jarige Saroo. Die jongen verdient een Oscar!

Cijfer IMDb: 8,1. Mijn cijfer: 9,0.

Vaiana/Moana (2016)

Prinses Vaiana is de dochter van het opperhoofd van haar stam, en komt uit een bekende familie van zeevaarders. Samen met de halfgod Maui zet ze koers naar een legendarisch eiland. Tijdens de reis worstelen ze met de verraderlijke oceaan en alles wat zich onder het wateroppervlak verbergt en leren ze waar echte vriendschap toe kan leiden.

Vaiana is de nieuwste film van Disney en heeft me helemaal betoverd! Joey en ik zagen hier een tijdje terug de making of van, en waren meteen nieuwsgierig naar de film. Ik vond Vaiana anders dan de meeste Disney films, omdat het niet gaat om een prinses (oké, wel de dochter van het opperhoofd, maar geen kroontjes en jurkjes in ieder geval), maar om een meisje dat heel graag los wil breken van haar kleine wereldje. Door alle mooie, indrukwekkende verhalen die haar oma vertelt, wil ze zien wat er op zee is. Tegen de regels van haar vader in, gaat ze in haar eentje op ontdekkingsreis. Onderweg komt ze de arrogante, koppige Maui tegen, die zichzelf als grote held ziet. Ze zitten met elkaar opgescheept, maar willen niks van elkaar weten. Langzaam maar zeker blijkt dat ze elkaar toch nodig hebben en ontstaat er een band. Het is minder sprookjesachtig dan normaal; het verhaal is wat stoerder en avontuurlijker, maar de vrolijke liedjes zijn natuurlijk nog altijd van de partij. Bij veel Disney films word ik moe van de lange liedjes, maar de songs in Vaiana vond ik stuk voor stuk superleuk! Sterker nog: ik heb de playlist van de film al een paar keer aangezet tijdens het koken en schoonmaken, omdat ze zo heerlijk vrolijk en aanstekelijk zijn. Echt tof! Dus, het verhaal is leuk en anders (zeker omdat het verhaal ook voor een groot gedeelte over de cultuur en historie gaat), de liedjes zijn fantastisch, en de film is ook nog eens heel mooi gemaakt. Aanrader!

Cijfer IMDb: 7,6. Mijn cijfer: 7,5.

Kiss And Cry (2017)

Carley Allison (Sarah Fisher) is een adolescente met heel wat talenten. Ze munt uit in het kunstschaatsen. Maar het geluk zit haar niet mee: op een dag krijgt ze te horen dat ze een zeldzame vorm van keelkanker heeft. Haar familie en haar vriend John (Luke Bilyk) helpen haar deze tegenslag te verwerken en geven haar hoop. Ze blijft niet bij de pakken neer zitten en vindt kracht in het zingen voor een onlinepubliek.

Deze dramafilm is ook weer waargebeurd. Kiss And Cry gaat over het leven van Carley Allison, een jonge vrouw die volop van het leven geniet en doet waar ze goed in is: kunstschaatsen. Totdat blijkt dat ze kanker heeft. Ineens mag ze niet meer schaatsen, kan ze heel lang niet naar school, raakt ze bij haar vriendinnen in de vergetelheid, en wil ze afstand nemen van haar vriendje. Wat ik mooi vond aan de film, is dat Carley ondanks alles niet bij de pakken neer ging zitten, maar vastbesloten was de kanker te overwinnen. Ze nam de ziekte serieus, maar kon er ook de draak mee steken. En zo was de echte Carley ook. Kiss And Cry laat zien hoe rot de ziekte is, maar belicht ook de mooie momenten in de ziekteperiode van Carley. Wat me extra raakte, is dat de actrice die Carley speelt, in het echte leven een goede vriendin van Carley was. Sarah Fisher speelt de rol ontzettend goed; waarschijnlijk juist doordat ze van dichtbij heeft meegemaakt hoe Carley vocht tegen de ziekte.

Cijfer IMDb: 7,1. Mijn cijfer: 7,5.

Prisoners (2013)

Keller Dover (Hugh Jackman) wordt geconfronteerd met de ergste nachtmerrie van een ouder. Zijn zes jaar oude dochter Anna en haar vriendinnetje Joy worden vermist. Het enige aanknopingspunt is een vervallen camper die eerder in hun straat stond geparkeerd. Rechercheur Loki (Jake Gyllenhaal) leidt het onderzoek en arresteert de bestuurder Alex Jones (Paul Dano). Wegens gebrek aan bewijs moet hij de verdachte echter weer laten gaan. Wetende dat het leven van zijn dochter op het spel staat besluit Dover het heft in eigen hand te nemen.

Eigenlijk wist ik niet zo goed of ik Prisoners wel aandurfde, omdat het een thriller is en ik heftige dingen niet zo goed kan verwerken (en er nachtmerries over krijg). Maar ik ben blij dat ik ‘m toch heb aangezet, want ik vond het echt een sterke film! De film heeft eigenlijk twee grote verhaallijnen: Anna en Joy zijn vermist en rechercheur Loki probeert er met man en macht achter te komen wat er is gebeurd en wie meer weet over de ontvoering. Aan de andere kant heb je de wanhopige vader van Anna, die er vast van overtuigd is dat de getraumatiseerde Alex Jones iets met de vermissing te maken heeft. Hij is er zo heilig van overtuigd, dat hij besluit Alex te ontvoeren en allerlei martelmanoeuvres uithaalt om antwoorden uit hem te krijgen. Deze scènes vond ik echt heftig en moeilijk om te zien. De hele film lang zat ik op het puntje van mijn stoel met deze vragen in mijn hoofd: waar zijn Anna en Joy en leven ze nog, en wanneer komt iemand Alex redden van vader Keller en heeft hij er eigenlijk wel echt iets mee te maken? Langzaam maar zeker kwamen de antwoorden op de vragen. Ik was enorm onder de indruk van het verhaal, maar ook van het acteerwerk van Hugh Jackman en Jake Gyllenhaal. Na het zien van Prisoners bleef ik nog een paar dagen met de intense beelden en dramatische verhaallijnen rondlopen, maar de nachtmerries vielen gelukkig mee. Ik vond het echt een supertoffe, angstaanjagende, heftige, goede film.

Cijfer IMDb: 8,1. Mijn cijfer: 8,5.

Carrie Pilby (2016)

De hoogbegaafde Carrie Pilby (Bel Powley) is al op 19-jarige leeftijd afgestudeerd aan de Harvard universiteit. Na haar afstuderen heeft geen idee hoe ze erbij moet horen, daten of überhaupt met mensen moet communiceren. Ze is ervan overtuigd dat het merendeel van de inwoners uit haar woonplaats New York geobsedeerd door seks, immoreel en hypocriet is en daar wil ze niets mee te maken hebben. Hierdoor leidt ze een geïsoleerd bestaan. Haar therapeut geeft haar een lijstje met opdrachten dat haar dwingt af te stappen van haar vooroordelen en toe te werken naar een socialer leven. Maar hoe ver is Carrie bereid te gaan om erbij te horen?

Deze film vond ik heel vermakelijk, hoewel het niet perse een komedie is. Carrie is een hoogbegaafd genie, maar enorm socially awkward. Ze heeft het liefst zo min mogelijk contact en brengt haar dagen graag door in bed. Ze krijgt therapie om ‘gelukkiger’ te zijn, maar Carrie vraagt zich af waarom ze eigenlijk gelukkig zou moeten zijn, en of ze daar wel gelukkig van wordt. Sommige dingen waren voor mij erg herkenbaar, hoe gek dat misschien klinkt. Ik ben geen genie en ook niet perse socially awkward, maar ik vind het wel heerlijk om hele dagen in bed of op de bank door te brengen en helemaal niemand te zien. Wat dat betreft was de film ook wel een eye opener, want je ziet dat Carrie naarmate ze het lijstje van haar therapeut opvolgt, toch opknapt en gelukkiger lijkt te zijn. De film laat hier en daar wat clichés zien en is af en toe wat langzaam, maar ik heb me toch vermaakt en geen seconde verveeld.

Cijfer IMDb: 6,6. Mijn cijfer: 7,0.

Conclusie

Ik was aan het typen welke films mijn favorieten uit dit lijstje zijn, maar eigenlijk vond ik ze allemaal heel goed! Sand Castle was denk ik de zwakste van allemaal, maar verder vond ik ze echt stuk voor stuk indrukwekkend of gewoon heel leuk om te zien.

Naar wat voor films kijken jullie het liefst? Daar ben ik wel benieuwd naar! En kijktips zijn ook altijd welkom!

6 reacties op “Films die ik de afgelopen tijd heb gezien #27”

  1. Loes zegt:

    Ik heb alleen ‘to the bone’ en ‘vaiana’ gezien hiervan! Vond vooral die eerste heel indrukwekkend. Van dit lijstje wil ik Lion nog heel graag zien en ook Dry lijkt me heel heftig, maar wil ik ook graag zien.

  2. Laura zegt:

    Leuk om je recensies te lezen Lotte! Bedankt voor de tips, “Lion” lijkt me zeker het kijken waard dus dat ga ik doen.
    Prisoners heb ik gezien en ook To the Bone. “Prisoners” was spannend (vond Gyllenhaal erg goed); van “To the Bone” weet ik nog niet zo goed wat ik er van moet vinden. Ik vond ‘m zeker beter dan andere films over eetstoornissen (heb zelf anorexia en heb de meeste wel gezien), maar geen must-see. Ik zou hem een 7 geven denk ik, terwijl de andere “eetstoornisfilms” die ik heb gezien van mij allemaal een dikke onvoldoende krijgen.
    Een aanrader vind ik “Manchester by the Sea”. Prachtig drama, goed geacteerd, waar het vooral gaat om de emoties van de hoofdpersonen en niet zo zeer om heftige/dramatische gebeurtenissen in beeld brengen. “Juno” heb ik ook pas gezien. Is al wat ouder, maar vond ‘m erg leuk!

  3. Kim zegt:

    Leeeeuukkk! Vaiana! Briljant gewoon. Hier samen gekeken met mijn meisjes en die waren net zoals jij zegt ook helemaal betoverd. Ik ga ze allemaal even noteren want de films die je benoemd heb ik nog niet gezien. Momlife huh! Haha

  4. Britt zegt:

    Heel komisch dat ik alleen Moana heb gezien haha! Ik ben wel ontzettend benieuwd naar werkelijk alle films die voorderest staan genoemd, vooral To The Bone (omdat het een persoonlijk herkenbaar probleem is) en Dry!

  5. Jessica J. zegt:

    Ik hou wel van een heftige film op z’n tijd. Een aantal hiervan heb ik nog niet gezien; die komen op het lijstje!
    Vaiana keek ik een tijdje terug met m’n vriend. Erg fijne Disney-film!

  6. Evelien zegt:

    Hou ook echt van drama. Zoek me suf naar de film Dry, maar kan hem nergens vinden. Netflix heeft hem ook niet (meer?) dus ben benieuwd waar hij te zien is?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Home About Contact
sluit